ยอิสระกำลังพักผ่อนอย่างสบาย ๆ เขาพลันโกรธเป็นฟืนเป็นไฟจนแทบกระอักเลือดออกมา
‘พวกมัน… เหตุใดพวกมันถึงจัดการกับสัตว์วิญญาณได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้ มันเกิดอะไรขึ้นกัน ?’
ถึงแม้ว่าสัตว์วิญญาณเหล่านี้จะอ่อนแอ แต่จำนวนของมันนั้นไม่น้อยเลย การฆ่าสังหารพวกมันทีละตัว ๆ เช่นนี้ทำให้พวกเขาอ่อนแรงลงได้ แต่อีกฝ่ายหนึ่งกลับจัดการกับสัตว์วิญญาณได้หมดแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้นว่า “พี่ใหญ่ทุกท่าน สัตว์วิญญาณเหล่านี้มันจะยังไม่ฟื้นขึ้นมาน แต่อีกสักประเดี๋ยวสัตว์วิญญาณกลุ่มต่อไปก็คงจะเข้ามาโจมตีพวกเราในอีกไม่ช้า ข้าคงต้องรบกวนพี่ใหญ่ทุกท่านช่วยข้าขนสัตว์วิญญาณเหล่านี้กลับไปให้ข้าด้วย ข้าจะมอบยาระดับสามคนละขวดเป็นค่าตอบแทน”
“หือ ?! ยาระดับสาม” พวกเขาอ้าปากค้างอย่างตระหนกตกใจ
มอบให้คนละขวด พวกเขามีกันตั้งหลายคน หากรวม ๆ กันแล้วมันก็ถือเป็นจำนวนไม่น้อยเลย
“เจ้าต้องการให้พวกข้าขนไปจริง ๆ รึ ?”
พวกเขาไม่อยากเชื่อเลยว่าอยู่ ๆ จะโชคดีเช่นนี้
มู่เฉียนซีพยักหน้าพลางตอบ “ใช่ คงต้องลำบากพี่ใหญ่ทุกท่านแล้ว”
พวกเขายิ้มพลางกล่าว “หากไม่ใช่เพราะความแข็งแกร่งของเจ้า พวกเราก็คงไม่อาจผ่านการโจมตีครั้งแรกนี้ไปได้ง่าย ๆ พวกเราจะช่วยเจ้าไม่เอาค่าตอบแทน ยาระดับสามเจ้าเก็บเอาไว้เองเถอะ”
ยาวิญญาณระดับสามนั้นช่างดึงดูดใจเสียจริง แต่สิ่งที่พวกเขาช่วย พวกเขาต้องการจะช่วยด้วยน้ำใจจริง พวกเขาไม่ได้มีความโลภเลย
คนมาก กำลังการต่อสู้ก
