าเด็กคนนี้เป็นลูกหลานตระกูลใด ช่างงดงามเหลือเกิน”
มู่เฉียนซีมอบยาให้นาง “เถ้าแก่เนี้ย เถ้าแก่ช่างโหดร้ายนัก เขาไม่ยอมเชื่อข้า แต่ท่านเชื่อข้าใช่หรือไม่ ?”
หญิงชรา “ข้ารู้ว่าข้าเองก็คงอยู่ได้อีกไม่นาน หากข้าสามารถมีชีวิตอยู่ต่ออีกยี่สิบปีได้จริงตามที่เจ้ากล่าวอ้าง แม้จะมีความเป็นไปได้หนึ่งในหนึ่งหมื่นส่วน ข้าก็คิดว่าจะลองดู”
“อวี้เอ๋อร์!” เถ้าแก่ขมวดคิ้วเป็นกังวล
ทว่าหญิงชรากลืนยาทั้งหมดในขวดลงคอไปแล้ว จากนั้นนางกล่าวขึ้น “สามีข้า… ถ้าหากมีอะไรเกิดขึ้นกับข้าจริง ๆ ท่านก็อย่าได้โทษเด็กหนุ่มผู้นี้เลย”
แต่หลังจากที่หญิงชรากลืนกินยาเข้าไปแล้ว นางกลับรู้สึกว่าร่างกายของนางเหมือนได้เกิดใหม่ ผมที่กลายเป็นสีขาวทั้งหมดนั้นเปลี่ยนกลายเป็นสีดําไปครึ่งหนึ่ง ริ้วรอยเหี่ยวย่นลึกบนใบหน้าของนางก็เริ่มตื้นขึ้นมา นางดูอ่อนเยาว์ขึ้นไม่น้อยเลย
หญิงชรายื่นมือออกไป รู้สึกว่าการเปลี่ยนแปลงของตัวเองดั่งราวกับฝันไป นางพึมพําเสียงเบา “สวรรค์! ข้า… ข้าคงกําลังฝันอยู่เป็นแน่”
เถ้าแก่เห็นการเปลี่ยนแปลงของภรรยาตน ก็รู้สึกเหลือเชื่อมากเช่นกัน เขาหยิกมือของตัวเองก่อนจะกล่าวขึ้นมา “ข้าไม่ได้กำลังฝันไป! ไม่ได้…”
“อวี้เอ๋อร์!” เถ้าแก่กระโจนเข้ากอดภรรยาตนเองไว้แน่น คิดจะพิสูจน์ว่านี่คือความจริง
มู่เฉียนซีเดินออกมาด้านนอกประตู ปล่อยให้พวกเขาได้อยู่ด้วยกัน นางพึมพําเสียงเบา “ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเถ้าแก่จะเป็นคนที่มีความร
