หลางยกยิ้มมุมปากก่อนจะกล่าว “ยาระดับเจ็ดหลิงเชิง ข้าดูแล้วเด็กอย่างเจ้าอย่างไรก็คงไม่สามารถเอามันออกมาได้ เช่นนั้นแล้วเจ้าจงไสหัวออกไปเสียตั้งแต่ตอนนี้ซะ!”ฮุยหลางกับคนอื่น ๆ ที่ตามเขามาพากันยิ้มอย่างผู้ชนะ ทว่าหารู้ไม่ว่าอึดใจต่อมาพวกเขาต้องอ้าปากค้าง“เหอะ! ก็แค่ยาหลิงเชิงมิใช่รึ ?” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเฉยเมย.
ผู้มาเยือนนั้นมาพร้อมกับชายร่างกายกำยำดูดุร้าย ทั้งยังเต็มไปด้วยจิตสังหารแรงกล้า
ข้ารับใช้มองไปยังแขกผู้มาเยือนก่อนจะกล่าวตอบ “ท่านฮุยหลาง เอ่อ… ห้องที่ดีที่สุดเรามีแขกมาเข้าพักแล้ว ท่านสามารถ…”
“ผู้ที่จะมาอยู่ในโรงเตี๊ยมของเจ้าเป็นนักปรุงยาระดับสูงผู้หนึ่ง เขานั้นไม่คุ้นชินที่จะอยู่ที่พักกลุ่มเทียนหลางของเรา แต่พวกเจ้ากลับไม่ยอมให้ห้องพักเขาเช่นนั้นรึ ? หยกวิญญาณร้อยชิ้น! ข้าฮุยหลางขอเหมาทั้งโรงเตี๊ยมของเจ้า เอาหรือไม่รีบกล่าวมา!” ฮุยหลางยิ้มร้าย แววตาแฝงความบังคับ
“เอ่อ… ท่านทำให้เราลำบากใจเสียแล้ว”
“ได้ เช่นนั้นข้าจะไม่ทำให้เจ้าลำบากใจ” ทันใดนั้นฮุยหลางหันไปกล่าวกับพรรคพวกของตน “พวกเจ้า ไล่คนที่อยู่ในโรงเตี๊ยมแห่งนี้ออกไปให้หมด”
— ปัง! —
ฮุยหลางโยนหยกวิญญาณจำนวนหนึ่งร้อยชิ้นออกมา แล้วกล่าวว่า “เจ้าวางใจเถอะ ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าขาดทุนเป็นแน่”
ข้ารับใช้ในโรงเตี๊ยมแห่งนั้นกลัวจนใบหน้าเผือดซีด
แขกของโรงเตี๊ยมเองก็กลัวจนหน้าซีดเช่นกัน “นั่นเป็นคนของหลางเทียน หลางเทียนเป็นกลุ่มน
