็คือสำนักเฟินเทียน สำนักซวนปิง และสำนักชางเยี่ย
ทั้งศิษย์และเจ้าสำนักทั้งสามสำนักได้เตรียมตัวที่จะเข้าไปสู่ดินแดนลึกลับทางตกแล้ว สัตว์วิญญาณที่บินได้นับไม่ถ้วนบินลงสู่กลางป่า ในที่สุดก็มาถึงดินแดนที่รกร้างของทางตก
ทุกคนกล่าวขึ้นด้วยความฉงนสงสัยว่า “สถานที่นี้คือดินแดนลึกลับทางตกเช่นนั้นรึ ? เป็นไปไม่ได้!”
“ได้ยินมาว่าดินแดนลึกลับทางตกมีของล้ำค่าอัจฉริยะมากมาย แต่ที่นี่กลับไม่มีอะไรเลย”
“อา…”
ในเวลานี้เอง เจ้าสำนักซางเยี่ยได้เอาป้ายหยกออกมาและโยนขึ้นไปกลางอากาศ มีแสงปรากฏขึ้นจากป้ายหยกนั่น จากนั้นมันกลายเป็นประตูแสง
เจ้าสำนักซางเยี่ยกล่าว “หลังจากนี้ครึ่งเดือน ประตูนี้จะเปิดขึ้นอีกครั้ง เพื่อเป็นการฝึกฝนของศิษย์ทุกคน ศิษย์ทุกคนจะแยกทางกับอาจารย์ตรงนี้ หลังจากที่พวกเจ้าเข้าไปในประตูนี้แล้ว จงเก็บเกี่ยวประสบการณ์ให้ได้มากที่สุดและเก็บเกี่ยวของมีค่าให้เร็วที่สุด อ้อ นอกจากนี้ จงอย่าลืมปกป้องดูแลความปลอดภัยของตัวเอง มันเป็นสิ่งสำคัญที่สุด จงจำเอาไว้…”
“ขอรับ!” เหล่าศิษย์รับคำอย่างแข็งขัน
เวลานี้มีร่างของใครบางคนเดินเข้ามา ฉื่อเอี้ยนกล่าวขึ้นว่า “เจ้าสำนักชางเยี่ย สำหรับดินแดนลึกลับทางตกแห่งนี้ พวกเราก็มีความสนใจเป็นอย่างมาก ไม่ทราบว่าพวกเราจะขอเข้าไปด้วยได้หรือไม่ ?”
ผู้ที่มากับฉื่อเอี้ยนนั้นมีผู้อาวุโสผมหงอกผู้หนึ่ง เขากล่าวขึ้นว่า “พอดีข้าว่าง ๆ ได้ยินฉื่อเอ๋อร์พูดถึงดินแดนลึกลับทา
