ย นางมียาระดับสูงและดีกว่ายาหุยหลิงนี้อยู่มากล้นเหลือคณานับ
ยานี้ต่อให้มอบให้กับลูกน้องของนางให้กินเล่นเป็นขนมขบเคี้ยว ก็เกรงว่าพวกเขาจะยังไม่ชอบสักเท่าไหร่เลย
ดังนั้นมู่เฉียนซีจึงตอบปฏิเสธไป “ข้าขอขอบคุณคุณชายฉื่อที่มีน้ำใจ แต่ว่าวันนี้ข้าสูญเสียพลังวิญญาณไปไม่มากเท่าไหร่นัก ดังนั้นไม่จำเป็นต้องใช้ยาหุยหลิงอันล้ำค่านี้”
ฉื่อเอี้ยน “แม่นางมู่อย่าได้เกรงใจไปเลย นี่เป็นเพียงยาระดับสองเท่านั้นเอง ข้าเป็นศิษย์ของสำนักระดับหนึ่งอย่างสำนักอวิ๋นเยียน ยาระดับสองเช่นนี้ข้ามิขาดแคลน”
ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นศิษย์แห่งสำนักอวิ๋นเยียน ทว่าเขาก็ไม่ได้รับยาระดับสองเช่นนี้มามากนัก แต่เพื่อเอาใจหญิงสาว ก็จำต้องใจใหญ่เอาไว้ก่อน
รูปลักษณ์งดงาม ทั้งยังใจใหญ่เช่นนี้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาดที่หญิงสาวจะไม่หลงใหลเหลียวแลเขา!
แต่การเสแสร้งแกล้งทำเป็นใจดีต่อหน้ามู่เฉียนซีเช่นนี้ ฉื่อเอี้ยนไม่ได้รู้ตนเองเลยว่าเขาทำผิดวิธีเสียแล้ว
มู่เฉียนซี “คุณชายฉื่อ ข้าไม่ต้องการยานี้จริง ๆ หากคุณชายไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวกลับไปฝึกฝนเตรียมการประลองก่อนจะดีกว่า”
ใบหน้าของฉื่อเอี้ยนพลันแข็งทื่อไป ช่างน่าฉงนเสียจริง อุบายร้อยเล่มเกวียนของเขานั้นจะใช้กับหญิงสาวศิษย์สำนักเล็ก ๆ นี้ไม่ได้เลยเชียวหรือ ?
หญิงสาวผู้นี้เจตนาทำเช่นนี้เพื่อต้องการจะควบคุมเขา ต้องเป็นเช่นนั้นแน่!
ฉื่อเอี้ยนยิ้มพลางกล่าวขึ้น “เช่นนั้นวันนี้ข้าคงรบกวนแม่นางมู่
