หมาป่าถูกโจมตีอย่างรุนแรงจนร่างของมันกระเด็นลอยออกไป มันร้องโหยหวนอยู่บนพื้น
ในเมื่อสหายของตนได้รับบาดเจ็บ หมาป่าตัวอื่น ๆ โกรธเกรี้ยว พวกมันเริ่มล้อมมู่เฉียนซีไว้
เสี่ยวหงและอู๋ตี้กล่าวขึ้นว่า “นายท่าน ให้พวกข้าออกมาจัดการพวกมันเถอะ หมาป่าน้อย ๆ น่าขันไม่กี่ตัวเหล่านี้ กล้าที่จะล้อมนายท่าน ช่างบังอาจนัก!”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างหนักแน่น “ไม่เป็นไร ข้าจัดการเองได้”
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการสังหารของหมาป่าดุร้าย ฉากนี้ดูน่ากลัวยิ่งนัก แต่ในทุก ๆ ครั้ง มู่เฉียนซีก็สามารถหลบหลีกการโจมตีของเขี้ยวและกรงเล็บที่ดุร้ายของพวกมันได้
“บุปผาหลั่งสายฝน!”
“วารีสะท้านสวรรค์!”
หมาป่าตัวหนึ่งถูกมู่เฉียนซีโจมตีจนล้มลงไปในกองทราย เสียงคํารามของสัตว์ที่กู่ร้อง ดังโหยหวนออกมาอย่างต่อเนื่องฟังแล้วช่างน่าขนพองสยองเกล้า
เข็มยาสีเงินพุ่งออกไปประหนึ่งวิ่งผ่านความมืด หมาป่าเหล่านี้ถูกโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัว จากนั้นพวกมันล้มลงไปกองกับพื้นอย่างน่าอนาถใจ
พวกมันคือนักล่าในความมืดแท้ ๆ แต่เวลานี้กลับถูกมนุษย์ที่เป็นเพียงปรมาจารย์ภูตระดับสองเก็บเกี่ยวชีวิตของพวกมันเสียแล้ว
“โฮกกก!” เสียงคำรามของหมาป่าดังออกมา ณ ตอนนี้ราชาหมาป่าไม่สามารถทนดูได้อีกต่อไป มันพุ่งเข้าโจมตีมู่เฉียนซีอย่างหมายจะเอาชีวิตนาง
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับราชาหมาป่าที่มีพลังเทียบเท่ากับราชาแห่งภูต มู่เฉียนซีย่อมต้องพยายามอย่างสุดความสามารถ นางมีดีอะ
