ล้ว มู่เฉียนซีก็ลงมือทำลายร่างของพวกเขาทิ้งจนสิ้นซาก ศิษย์ของหุบเขาหมอเทวดาเหล่านี้ได้ตายลง ณ บึงหมื่นพิษแห่งนี้ แม้แต่ซากศพก็ไร้ร่องรอย
และแล้ว… การหลบหนีที่อันตรายที่สุดนี้ก็ได้สิ้นสุดลงเสียที
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “พวกเราต้องกลับไปที่หุบเขากระจกจันทรา และต้องจัดการทุกอย่างให้สะอาดหมดจดเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้พวกหุบเขาหมอเทวดาตามหาข้าเจอ”
ในตอนนี้ตระกูลมู่ของนางได้เผชิญหน้ากับสำนักอวิ๋นเยียน สำนักนิกายระดับหนึ่ง ความแข็งแกร่งก็เปรียบเหมือนกับไข่กระทบหินแล้ว ยังต้องมาเจอสำนักนิกายระดับสองอีก
ในขณะที่ตระกูลมู่ยังไม่แข็งแกร่งพอ นางไม่มีทางที่จะเผชิญหน้าเด็ดขาด
การที่มู่เฉียนซีถูกตามฆ่าสังหารอย่างลึกลับเช่นนี้ทำให้ปรมาจารย์นักปรุงยาเวินเหรินร้อนใจเป็นอย่างมาก เขาทำได้เพียงแค่อยู่ที่หุบเขากระจกจันทราเพื่อเฝ้าดูอาการผู้อาวุโสใหญ่ และยังรอฟังข่าวของมู่เฉียนซี
เมื่อเขาได้รู้ข่าวว่ามู่เฉียนซีเข้าไปในบึงหมื่นพิษนั้น จิตใจของเขาร้อนดั่งไฟสุม
“สวรรค์กลั่นแกล้งหรืออย่างไร น่าเสียดาย ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก อัจฉริยะในการปรุงยาเช่นนี้ ไม่นึกเลยว่า…”
และในขณะเดียวกันนั้น เสียงที่คุ้นหูดังก้องขึ้น “ท่านนักปรุงยาเวินเหรินเสียดายสิ่งใดอยู่รึ ?”
ปรมาจารย์นักปรุงยาเวินเหรินเงยหน้าขึ้นมา ได้เห็นร่างอันบอบบางงดงามปรากฏอยู่ตรงหน้า และด้านหลังของนางก็มีร่างสีเขียวตามหลังอยู่
เขาตื่นเต้นอย่างมาก กลืนน้ำลายลงคออ
