ฒ่าประหลาดกล่าว “แม่สาวน้อย เจ้าอย่าลืมไปล่ะว่าเจ้ามีความสามารถเรื่องพิษ ตลอดเส้นทางกว่าจะมาถึงตรงนี้ เจ้าคงจะเรียนรู้พิษจากข้าไปไม่น้อยแล้ว”
มู่เฉียนซีกัดฟันกล่าว “อืม! ข้าเข้าใจ ดูเหมือนว่าจะต้องสู้จนตัวตายแล้ว”
นางรวบรวมพลังวิญญาณทั้งหมดจนถึงขีดสุด และตะโกนอย่างเย็นชา “โล่มังกรวารี!”
— ปัง! —
หากสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่ปกป้องสมุนไพรวิญญาณนี้ถูกทำลายโดยการโจมตีของปรมาจารย์ภูตได้ นั่นเป็นเรื่องแปลกประหลาดอย่างยิ่ง
กระบี่มังกรเพลิงออกมาจากฝัก มู่เฉียนซีฟันมันอย่างไม่เกรงใจ “หลงเหยียนพิฆาต!”
— ปัง! ปัง! ปัง! —
มู่เฉียนซีนางโจมตีอย่างบ้าคลั่ง กระบวนท่าที่รุนแรงของนางถือว่าดี แต่ก็ยังไม่สามารถทำลายสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ตัวนี้ได้
“โฮก โฮก โฮก!” ในที่สุดสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ตัวนี้เริ่มบันดาลโทสะ มันเริ่มไล่ฆ่ามู่เฉียนซีอย่างบ้าคลั่ง
“นายท่าน!” เสี่ยวหงอู๋ตี๋สองสัตว์พันธสัญญาต่างพากันอกสั่นขวัญหาย แม้กระทั่งชิงอิ่งยังวางแผนที่จะเคลื่อนไหวเข้าไปช่วยนาง
มู่เฉียนซีตะโกน “เสี่ยวหง อู๋ตี๋ พวกเจ้าสกัดกั้นด้านหลังไว้ ข้าจะไปตั้งหลักก่อน”
สู้ไม่ได้ก็เผ่นหนีเสียก่อนคือสิ่งที่นางคิดในใจ เวลานี้นางจะต้องคิดหาวิธีรับมือให้ได้แล้วจึงค่อยมาจัดการใหม่
ผู้เฒ่าบอกว่าไม่ให้สหายของนางช่วยเก็บสมุนไพร แต่นี่นางหนีเพื่อเอาชีวิตรอด ให้พวกมันช่วยก็คงจะไม่เป็นไรกระมัง ?!
“เหอะ ๆ ๆ เจ้าช่างเป็นเด็กที่ฉลาดหลักแหลมยิ่งนัก ข้า
