ระดับสามโกรธจนถึงขีดสุด พลันพุ่งพรวดเข้าจู่โจมมู่เฉียนอย่างดุเดือด
— ฉัวะ! —
ต้นไม้ที่อยู่รอบ ๆ ถูกตัดออกเป็นเสี่ยง ๆ ด้วยพลังอันรุนแรงนี้ สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ต้องการที่จะฉีกเนื้อของมู่เฉียนซีออกเป็นชิ้น ๆ
มู่เฉียนซีรู้สึกกลุ้มใจเล็กน้อย นางมั่นใจในยาพิษของนางมาก แต่กว่ายาจะออกฤทธิ์กับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์นี้ดูเหมือนจะช้าไป
มู่เฉียนซีถูกสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ไล่ล่าอีกครั้ง ทั้งเวลายังค่อย ๆ ผ่านไปอย่างช้า ๆ สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ก็รู้สึกว่าร่างกายของมันหมดเรี่ยวแรงลง
— ตุบ! —
ร่างอันใหญ่โตและถึกทนของมันล้มกระแทกลงบนพื้นดิน ดวงตาของมันจ้องไปที่มู่เฉียนซีอย่างดื้อดึง
“มนุษย์สารเลวบัดซบหน้าไม่อาย กล้าตลบหลังข้า! เจ้าคนชั่วช้าต่ำทราม!”
มู่เฉียนซี “ใช่ ข้าตลบหลังเจ้าแล้วเจ้ามีปัญหาอะไรรึ ?! ข้าเป็นเพียงปรมาจารย์ภูตระดับหนึ่ง หากไม่วางแผนตลบหลังเจ้าจะให้ข้าต่อสู้จนตัวตายกับเจ้ารึ เจ้าคิดว่าข้าจะโง่มากนักหรือไร ?”
สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ได้ยินเช่นนี้กรุ่นโกรธแทบจะกระอักเลือกออกมาเยี่ยงมนุษย์
มู่เฉียนซียกยิ้มมุมปากเล็กน้อย “หึ! ขอให้เจ้าอิ่มอร่อยกับอาหารที่ข้าเตรียมเอาไว้ให้เถอะ ส่วนสมุนไพรวิญญาณที่เจ้าเฝ้าอยู่นี้ข้าขอเอาไปก่อน”
หลังจากที่มู่เฉียนซีเก็บสมุนไพรวิญญาณเสร็จและรีบจากไปอย่างรวดเร็ว เสียงคำรามของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ดังไล่หลัง “เจ้ามนุษย์! เจ้าจงจำเอาไว้ว่าข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไปเด็ดขาด ไม่มีวัน!”
— ตู
