ารใช้
เวลาผ่านไปครึ่งหนึ่งของที่กำหนดแล้ว เวลาปรุงยาของนางนั้นเหลือแค่เพียงอีกครึ่งเดียว ช่างยากเย็นเสียจริง!
พลังจิตและพลังวิญญาณของนางโคจรอย่างบ้าคลั่ง มู่เฉียนซีแข่งกับเวลาทุก ๆ อึดใจเพื่อที่จะปรุงยาออกมา จนกระทั่งเวลาจวนจะหมดครึ่งชั่วยาม ในที่สุดยาของนางก็ได้ออกจากหม้อปรุงเสียที
เวลาอึดใจสุดท้ายที่เหลืออยู่ นางก็ได้ทำออกมาเสร็จสิ้นพอดิบพอดี บนหน้าผากของมู่เฉียนซีนั้นมีเหงื่อหยดใหญ่ไหลออกมา นางนั้นแทบจะเป็นลมล้มลงกับพื้นด้วยเพราะหมดเรี่ยวแรง
ชิงอิ่งที่ยืนอยู่เร่งรุดเข้าไปประคองด้านหลังของนาง เขากล่าวถามขึ้น “เฉียน เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม ?”
มู่เฉียนซีสูดลมหายใจเข้าไปลึก ๆ ก่อนจะกล่าวเสียงแผ่ว “ข้าไม่เป็นไร แต่ว่าผู้เฒ่าประหลาดนั่นช่างทรมานข้าเสียจริง ข้า…”
เห็นได้ชัดว่าผู้เฒ่าประหลาดผู้นั้นคิดที่จะทรมานกันให้ถึงที่สุด เขากล่าวขึ้นอีกว่า “แม่สาวน้อยรับรางวัลของเจ้าแล้วไปด่านต่อไปกันเถอะ อย่าได้คิดว่าข้าจะมีเมตตามีเวลาให้เจ้าได้พักบ้างสักหน่อย”
มู่เฉียนซีกลืนยาเข้าไปหลายเม็ดเพื่อฟื้นฟูพลังวิญญาณของนางเอง ยิ่งท่านผู้เฒ่าประหลาดทดสอบนางอย่างโหดหินมากขึ้นเท่าไร เจตจำนงในการต่อสู้ของมู่เฉียนซียิ่งมากขึ้นเท่านั้น
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชา “ผู้เฒ่า ไม่ว่าจะมีข้อทดสอบอะไรก็งัดออกมาให้หมดเถอะ ข้าไม่กลัวท่านหรอก ก็แค่ปรุงยาพิษ ข้าไม่ได้แพ้ง่ายดายเช่นนั้น”
“เคี๊ยก ๆ ๆ แรงดีเช่นนี้ไม่เลว เช่นน
