“เจ้าหนุ่ม ในที่สุดเจ้าก็ยอมให้พวกข้าจับจนได้”
ร่างคนชุดขาวหลายร่างวิ่งพรวดเข้าไปตรงหน้ามู่เฉียนซี ใช้พลังวิญญาณลงมือกับนางทันที
— ตูม! ตูม! ตูม! —
ชิงอิ่งใช้ร่างของตัวเองเข้าต้านเอาไว้ อีกทั้งการโจมตีเหล่านั้นก็ตกใส่ร่างของจระเข้สีดำตัวนั้นที่กำลังไล่ตามมา
จระเข้ตัวมหึมานี้ การที่มันถูกพลังวิญญาณของจักรพรรดิแห่งภูตระดับสูงโจมตีเข้านั้นเจ็บปวดเป็นอย่างมาก ความโกรธของมันยิ่งทวีเพิ่มขึ้นหลายเท่า
“โฮกกกก!”
ดวงตาของจระเข้แดงก่ำด้วยความโกรธขึ้ง มันคิดว่าเหล่าคนชุดขาวพวกนั้นเป็นพวกเดียวกับมนุษย์ไร้ยางอายอย่างมู่เฉียนซีที่ขโมยของของมัน มันพุ่งเข้าไปอย่างบ้าคลั่งไม่สนใจสิ่งใด
คนเหล่านี้ถูกจระเข้ดำโจมตี พวกเขาแสนจะแปลกใจ เหตุใดจระเข้ตัวนี้ถึงได้ช่วยเจ้าเด็กบ้านั่นกัน ?
พวกเขากล่าวด้วยความงงงวย “เด็กนั่นมันช่างประหลาดยิ่งนัก ทำพันธสัญญากับสัตว์ศักดิ์ก็ว่าแปลกแล้ว ยังจะควบคุมจระเข้ตัวมหึมาเช่นนี้ได้อีก พวกเจ้ารับมือกับจระเข้คลั่งนี้ไว้ ข้าจะไปจัดการกับเจ้าเด็กหนุ่มบัดซบนั่น!”
เมื่อเห็นว่าศัตรูกำลังจะเข้าใกล้นายท่านของตนเองเช่นนี้ กรงเล็บแหลมคมของอู๋ตี๋ข่วนศัตรูอย่างไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย
“เจ้าพวกสารเลวคิดจะทำร้ายนายท่านของข้ารึ ? ฝันไปเถอะ!”
— ปัง! —
อู๋ตี๋และเสี่ยวหงเป็นกองทัพหน้า ส่วนชิงอิ่งนั้นคอยปกป้องมู่เฉียนซีอยู่ด้านหน้านางตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้
มู่เฉียนซีกล่าว “ชิงอิ่ง ถ่วงเวลาไ
