งแปด!”
สหายคู่หูถูกสังหารลงด้วยยาพิษอย่างไร้ความปรานี สีหน้าของพวกเขาแปรเปลี่ยนกลายไปเป็นโกรธอย่างหนักในฉับพลัน
“โอ้กกกก!”
พวกเขาแต่ละคนอ้าปากอาเจียนออกมาเป็นเลือดดำ ใบหน้าของศิษย์พี่รองเปลี่ยนไปย่างเห็นได้ชัด เขากล่าวขึ้น “พิษที่บึงหมื่นพิษได้แปรผันแล้ว พวกเราไม่อาจต้านทานเอาไว้ได้อีก รีบถอยเร็วเข้า”
พวกเขารีบอพยพออกไปจากสถานที่แห่งนี้ ทว่าทันใดนั้นร่างขนปุยสีขาวสว่างวาบขึ้น เคลื่อนไหวพุ่งไปข่วนพวกเขาอย่างไม่เกรงใจด้วยกรงเล็บอันแหลมคม
“ฮ่า! กล้ามาทำร้ายนายท่านของข้า อีกทั้งพวกเจ้ายังกล้าไล่ฆ่านายท่านของข้า วันนี้ข้าจัดการไปคนหนึ่งก่อนให้พวกเจ้าดูเป็นตัวอย่าง”
กรงเล็บที่แหลมคมของเจ้าแมวอู๋ตี้ได้จัดการคนผู้หนึ่งลงไปอย่างไร้ทางหนี อู๋ตี๋ได้รับชัยชนะในการต่อสู้ครั้งนี้ และแน่นอนว่าเสี่ยวหงไม่ยอมให้อู๋ตี๋ได้ความดีความชอบไปเพียงผู้เดียว
เปลวไฟสีแดงเข้มพุ่งออกมา ประหนึ่งเข้าไปกลืนกินคนชุดขาวคนหนึ่งเอาไว้
“อ๊าก!”
เขากรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เขาที่ตอนนี้ไม่สามารถใช้พลังวิญญาณได้ ทำได้เพียงแค่เฝ้าดูร่างของตนเองถูกเปลวไฟอันน่าสะพรึงกลัวของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์แผดเผาสิ้นไป
ส่วนชิงอิ่ง เวลานี้เขาก็ได้ลงมือเก็บกวาดศัตรูอย่างสะอาดหมดจดราวกับพญายมที่ปรากฏตัวด้านหลังศัตรูเพื่อเก็บงานทุกอย่าง เขายกมือ บีบคอฆ่าสังหารบุรุษชุดขาวผู้นั้นอย่างเหี้ยมโหด
— ปัง! —
กลุ่มคนชุดขาวที่เหลือนั้นรีบวิ่งหนีไปยังที
