“อ๊ะ! ศิษย์พี่รองช่วยข้าด้วย”
เสียงกรีดร้องของคนผู้หนึ่งดังก้องขึ้น แมงมุมตัวใหญ่สีดำปรากฏตัวอยู่ด้านหลังเขา ใยแมงมุมนั้นกำลังจะพันร่างของเขาให้ตายอย่างน่าอนาถ
ศิษย์พี่รองผู้นั้นยังเอาตัวเองไม่รอด แล้วเขาจะมีปัญญาไปช่วยผู้อื่นได้อย่างไรกัน ?
“ตามไปฆ่ามัน ตามไปฆ่ามันให้ตาย !”
หลังจากที่พวกเขาไล่ตามไป มู่เฉียนซีกับชิงอิ่งก็ได้หลบหนีไปแล้ว
บึงหมื่นพิษสมกับเป็นสถานที่ที่อันตรายที่สุดในทางตกของเซี่ยโจว ยิ่งเข้าไปลึกมากเพียงใด พิษก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นเพียงนั้น
ชิงอิ่งไม่ใช่มนุษย์ แน่นอนว่าพิษนี้ไม่สามารถทำอะไรเขาได้ แต่ทว่ามู่เฉียนซี… ในเวลานี้นางแทบจะอดทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว แม้ว่านางจะเชี่ยวชาญเรื่องหยูกยา อีกทั้งพิษหลายชนิดไม่อาจทำร้ายนางได้ แต่ถึงอย่างไรร่างของนางก็คือมนุษย์ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพิษรอบด้านที่รุนแรงเช่นนี้ ย่อมเป็นเรื่องยากที่คนคนเดียวจะรับมือเอาไว้ได้ไหว
ริมฝีปากของมู่เฉียนซีเริ่มกลายเป็นสีม่วงเล็กน้อย ชิงอิ่งเห็นท่าไม่ดี ชะงักการก้าวเท้าลงพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “เฉียน…”
มู่เฉียนซี “พวกมันคงตามมาไม่ทันแล้ว เราหาที่ปลอดภัยแก้พิษกันก่อนเถอะชิงอิ่ง”
สำหรับนาง จัดการกับพิษยังง่ายกว่าจัดการกับคนพวกนั้นมากนัก ถึงอย่างไรเสียพิษก็คือสิ่งที่นางเชี่ยวชาญมากที่สุด
“อืม” ชิงอิ่งพยักหน้าก่อนจะวางร่างของนางเอนพิงใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง
มู่เฉียนซีหยิบเอาสมุนไพรวิญญาณมากมายหลายชนิ
