ราแน่!”
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
ขณะที่พวกเขากำลังเข้าใกล้บึงหมื่นพิษ จู่ ๆ ร่างหลายร่างก็พรวดเข้ามาล้อมรอบมู่เฉียนซีเอาไว้
พวกเขาจ้องมองมู่เฉียนซีก่อนจะกล่าวอย่างเย็นชา “เจ้าหนุ่มน้อย ด้านหลังเจ้าเป็นบึงหมื่นพิษ เจ้าไร้ทางหนีแล้ว รีบส่งสิ่งนั้นมาให้ข้าเสียเถอะ แล้วจงส่งหุ่นเชิดรบสำหรับต่อสู้ผู้นั้นมาให้ข้าด้วย แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า”
มู่เฉียนซีหยิบเอาม้วนไม้ไผ่นั้นออกมาพลางกล่าว “พวกเจ้าต้องการสิ่งนี้รึ ?”
“แผนที่หม้อเทพนิรันดร์อยู่กับเจ้าจริง ๆ”
พวกเขาไม่รู้ว่านอกจากม้วนไม่ไผ่นี้แล้ว มู่เฉียนซียังมีอีกอันที่อยู่กับนาง!
“ส่งมันมาประเดี๋ยวนี้!”
มู่เฉียนซีกำลังจะก้าวเท้าเดินไป กลับโดนชิงอิ่งห้ามเอาไว้
“เฉียน!”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ไม่เป็นไร…”
การแสดงออกของมู่เฉียนซีไม่แยแสต่อสิ่งใด ถึงแม้ว่าจะเผชิญหน้าอยู่กับศัตรูที่มีพลังวิญญาณเป็นถึงระดับจักรพรรดิ แต่ดวงตาของนางก็ไม่มีร่องรอยความเกรงกลัวแม้แต่น้อย
นางถือม้วนไม้ไผ่นั้นเดินตรงไปที่เขา หนึ่งในนั้นยื่นมือมาจับม้วนไม้ไผ่ในมือนางพลางกล่าว “เอาม้วนไม่ไผ่มาให้ข้า ส่วนหุ่นเชิดรบนั่น เจ้าก็ส่งมาให้พวกข้าซะจะได้จบเรื่อง”
ทันใดนั้นเสียงของมู่เฉียนซีเปลี่ยนกลายเป็นเย็นชา “ไม่เพียงแต่พวกเจ้าจะไม่ได้ม้วนไม้ไผ่นี้ ตัวของชิงอิ่งพวกเจ้าก็ไม่มีทางจะได้ไป”
ทันใดนั้นมือของบุรุษที่จับม้วนไม้ไผ่นั้นเริ่มกลายเป็นสีดำคล้ำช้ำโลหิต
สหายของเขาเห็นเช่นนี
