เสียก่อน และจะพาลทำได้อย่างไม่เต็มความสามารถ ครานี้เรามาลงขันอะไรที่มันใหญ่ ๆ กันดีหรือไม่ ? คาดว่าการแข่งขันในครานี้คงจะมีสีสันน่าตื่นตาขึ้นไม่น้อย”
ตานซิง “สำนักตานจี้ของพวกเจ้าจะเอาอะไรมาลงเป็นรางวัล ? ถ้าหากว่ามิใช่ของดีละก็… เกรงว่าคงจะไม่มีผู้ใดสนใจเป็นแน่”
อย่าได้คิดว่าพวกนั้นไม่รู้ว่าสำนักตานจี้ยากจนเพียงไร คิดที่จะทำตัวหน้าบานพุงใหญ่ มิรู้ว่าสำนักตานจี้จะสามารถทำได้อย่างที่คุยโวหรือเปล่า
ตานคุน “ใบสูตรยาระดับเจ็ดจำนวนสิบใบ ใบสูตรยาระดับแปดจำนวนสิบใบ ใบสูตรยาระดับเก้าจำนวนสิบใบ ใบสูตรยาระดับปฐพีหนึ่งใบ มิทราบว่าจำนวนเท่านี้พอหรือไม่ ?!”
ตานคุนได้อยู่กับท่านผู้นำตระกูลมู่ผู้ร่ำรวยมาสักพักหนึ่งแล้ว เมื่อได้รับสัญญาณจากผู้นำตระกูลมู่ แน่นอนว่าเขาไม่ปล่อยให้โอกาสหอมหวานนี้หลุดมือไป
เมื่อลงหนักอย่างเศรษฐีเช่นนี้ บรรดานักปรุงยาที่ได้ยินต่างอ้าปากค้าง
เกินไปแล้ว!
“ให้ตายเถอะ ลงขันรางวัลมากเช่นนี้! สำนักตานจี้คงไม่ได้ไปปล้นสำนักอีชิงแห่งทวีปเซี่ยโจวมาหรอกกระมัง”
“สำนักตานจี้โชคดีอะไรมา ถึงได้มีใบสูตรยามากมาย”
“เพียงคุยโวเป็นแน่ แท้ที่จริงคงไม่มีใบสูตรยาให้”
อย่าว่าแต่ศิษย์ของสองสำนักใหญ่เลย แม้แต่ผู้ตัดสินทั้งสามคนที่เชิญมาก็ล้วนตาเป็นประกาย เว้นเสียแต่ปรมาจารย์นักปรุงยาเวินเหริน
ปรมาจารย์นักปรุงยาเวินเหรินยิ้มอย่างจนปัญญา ดูเหมือนว่าผู้นำตระกูลมู่คงจะชอบเอาใบสูตรยาไปฟาดหัวคน
