!”
“ใช่…”
เมื่อถูกผู้คนมากมายเย้ยหยัน ใบหน้าศิษย์สํานักตานจี้พลันเปลี่ยนกลายเป็นสีแดงเรื่อ หลังจากงานแลกเปลี่ยนครั้งนี้จบลง พวกเขาต้องตั้งใจเรียนการปรุงยาให้ดีขึ้นอย่างแน่นอน
ศิษย์ของเขาไม่สบอารมณ์นัก ตานคุนเองก็รู้สึกละอายใจอย่างหาที่เปรียบมิได้ เขามองมู่เฉียนซีผู้ซึ่งอุทิศตนเองเพื่อการปรุงยาและเย่อหยิ่งกับคำดูหมิ่นเยาะเย้ยรอบตัว
เขากล่าวในใจ ‘ผู้นำตระกูลมู่ เจ้าคือความหวังสุดท้ายของสํานักตานจี้ของข้าแล้ว เจ้าต้องทำให้พวกมันตกใจจนอ้าปากค้าง และทำให้พวกมันต้องตบปากตัวเองที่มาต่อว่าสำนักตานจี้เรา!’
