มู่เฉียนซีพาคนไปตามหามู่หรูเหยียนกับโอวหยางหว่านที่สํานักจินติ่งเป็นเวลาสามวัน แต่ก็ยังไร้วี่แวว
หัวหน้าสํานักจินติ่งกล่าวขึ้น “ผู้นำตระกูลมู่ เจ้าตามหามาสามวันแล้ว ไม่ทราบว่าพบของล้ำค่าหรือไม่ ?”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเฉยเมย “พบแล้ว ข้าพบสมุนไพรวิญญาณจากสวนสมุนไพรของสำนักจินติ่ง ข้าเอามันไปทั้งหมดแล้ว”
ในใจของหัวหน้าสํานักจินติ่งประหนึ่งมีโลหิตไหล สมุนไพรวิญญาณทั้งหมดของพวกเขาสํานักจินติ่ง สาวน้อยคนนี้เอาไปทั้งหมด ช่างโหดเหี้ยมแท้ ๆ
หัวหน้าสํานักจินติ่ง “เช่นนั้น… ผู้นำตระกูลมู่สามารถล้างพิษให้จินหลู่ได้หรือไม่ ?”
“ไม่มีปัญหา” เข็มยาลอยออกไป ไม่นานนักสีหน้าของจินหลู่ก็ดีขึ้นทันตาเห็น
จินหลู่มองมู่เฉียนซีด้วยความเกลียดชังระคนหวาดกลัว
หัวหน้าสํานักจินติ่ง “ท่านผู้นำตระกูลมู่ ได้โปรด…”
เวลานี้เขาอยากจะให้เคราะห์ร้ายนี้ออกไปจากสํานักจินติ่งเสียเหลือเกิน
มู่เฉียนซีนางไม่ได้หยุดพัก พาคนออกไปอย่างรวดเร็ว
ในที่สุดหัวหน้าสํานักจินติ่งก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เฮ้อ…ในที่สุดเคราะห์ร้ายนี้ก็ได้จากไปแล้ว โชคดีที่…”
“ฮึ่ม! แม้ว่าเจ้าจะสงสัย แต่เมื่อไม่มีหลักฐานก็ไม่สามารถทําอะไรข้าได้ ปล่อยให้เจ้ามีความสุขไปก่อนเถอะ สักวันสํานักจินติ่งของข้าจะส่งตระกูลมู่ของพวกเจ้าไปยังจุดจบ!”
…
ระหว่างทางกลับ น่าหลานอวี้ถามขึ้น “มู่เฉียนซี เจ้าไม่พบสิ่งที่เจ้าต้องการแล้วจะยอมแพ้เช่นนี้หรือ ?”
มู่เฉียนซี “สํานัก
