ปรมาจารย์อวิ๋นสะดุ้งตกใจ เขายังไม่ทันได้เปล่งเสียงอะไรออกมา ทว่าทันใดนั้นมีเสียงดังขึ้น
“โอ้ นี่คือไม้สวรรค์ว่านหลิง! ไม่คิดไม่ฝันมาก่อนเลยว่าชาตินี้ข้าจะได้เห็นสิ่งนี้กับตาตัวเอง” ชายชราผู้หนึ่งกล่าวพลางเดินเข้ามาด้วยท่าทีตื่นเต้น
ทุกผู้คนต่างก็อุทานกันด้วยความตื่นเต้นตาม ๆ กัน “ท่านคือนักปรุงยาระดับสูงทางทิศตกของพวกเรา นักปรุงยาเวินเหรินใช่หรือไม่ ?”
“นึกไม่ถึงเลยว่าท่านนักปรุงยาเวินเหรินจะมาเข้าร่วมงานซื้อขายครั้งใหญ่นี้ด้วย”
เวลานี้นักปรุงยาเวินเหรินไม่ได้สนใจสายตาผู้ใดเลย เขากำลังใจจดใจจ่ออยู่กับไม้สวรรค์ว่านหลิง เขากล่าว “เด็กน้อย ขายไม้สวรรค์ว่านหลิงนี่ให้ข้าเถอะ ข้าให้หนึ่งล้านหยกวิญญาณ อืม ไม่ใช่สิ สามล้านหยกวิญญาณไปเลย หรือหากเจ้าต้องการยาวิญญาณข้าจะหลอมให้ แต่เป็นยาวิญญาณต่ำกว่าระดับเก้า ข้าหลอมให้เจ้าได้หนึ่งเม็ด”
ผู้คนในที่นี้ได้ยินคำกล่าวของนักปรุงยาเวินเหรินก็แทบจะเป็นลมล้มไป นี่มัน…
แค่กิ่งไม้กิ่งเดียว ใครเลยจะคิดว่ามันจะมีค่ามากมายเช่นนี้
แม้จะเป็นยาวิญญาณต่ำกว่าระดับเก้า ทว่ามันก็เป็นยาวิญญาณที่มีราคาสูงเสียดฟ้า!
นายน้อยหวงอีในตอนนี้หน้ามืดจนแทบจะเป็นลมล้มไปเช่นกัน เขารู้แล้วว่ากิ่งไม้นี้มีค่าพอที่จะทำให้หยกแก้วผลึกม่วงของเขาถูกทิ้งไปอย่างไร้ค่า
ปรมาจารย์อวิ๋นกล่าวขึ้นว่า “นี่คือสมุนไพรวิญญาณระดับปฐพี อย่างไม้สวรรค์ว่านหลิงนี้ ยากนักที่จะได้พบเห็น มันสามารถนำไปห
