กรงสัตว์อสูรไม่สามารถขังเจ้าสิงโตอัคคีไว้ได้ และมุมปากของปรมาจารย์จางก็มีเลือดออกมาเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สามารถจัดการให้เจ้าสิงโตตัวนี้เชื่องได้
กว่าที่จะจับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์มาได้นั้นไม่ง่ายเลย สุดท้ายแล้ว พวกเขาอุตส่าห์พบกับผู้ฝึกที่อ้างตนว่าสามารถฝึกสัตว์อสูรให้เชื่องได้ หากปล่อยให้มันหลุดออกมาจะต้องถูกยอดฝีมือของราชวงศ์ฆ่าตายอย่างแน่นอน และถ้าเป็นนั้นจริง ก็จะถือว่านางเสียเวลาจับมันมาเสียเปล่า
มู่เฉียนซียืนอยู่ข้าง ๆ พลังจิตนางแผ่กระจายออกไปพร้อมกับแรงกดดันที่หาที่เปรียบมิได้
“เงียบ!” นางตะโกนอย่างเย็นชา
สิงโตอัคคีรู้สึกได้ถึงพลังจิตทรงพลังจึงสะกดข่มความบ้าคลั่งของมันไว้ ช่วงจังหวะที่มันเริ่มสงบลง ปรมาจารย์จางก็ฝึกให้มันเชื่องได้อย่างผ่อนคลาย ไม่นานนัก มันก็เชื่องอย่างสมบูรณ์
ฉินป้าหัวเราะเสียงดัง “ฮ่า ๆ ๆ ปรมาจารย์จางช่างร้ายกาจจริง ๆ ทำให้สัตว์ศักดิ์สิทธิ์เชื่องได้รวดเร็วถึงเพียงนี้” ปรมาจารย์จางมีสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย เขายิ้ม กล่าวว่า “กล่าวชมเกินไปแล้ว…”
ในตอนนี้แผ่นหลังของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ หากไม่ใช่เพราะได้พลังจิตลึกลับนั้นช่วยเขาไว้ เขาจะต้องจบสิ้นอย่างแน่นอน
เขาคิดไม่ถึงเลยว่าอาณาจักรชิงที่ล้าหลังเช่นนี้ จะมีผู้ฝึกสัตว์อสูรที่มีพลังจิตแข็งแกร่งกว่าเขาเสียอีก
“ยินดีด้วยที่ท่านผู้นำตระกูลมู่ได้รับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์” ฉินป้ากล่าว
สัตว์ศักดิ์สิทธิ์สิงโตอัคคี… ถูกทำ
