กันหรอกใช่ไหม ?”.
น่าหลานอวี้มองตามหลังเงาสีม่วงนั้น แล้วกล่าวขึ้นด้วยความโกรธเคืองที่มีค้างอยู่บ้างในใจ “มู่เฉียนซีเจ้ามันหญิงไม่รู้จักความหวังดีของคนอื่น ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่ามู่ซีชอบเจ้าที่ตรงไหน”
— กึก! —มู่เฉียนซีหยุดก้าวเท้าอย่างกะทันหัน นางแสยะยิ้มก่อนจะหันไปกล่าวกับน่าหลานอวี้ “นายน้อยน่าหลาน เจ้าคงไม่ได้เป็นพวกนิยมชมชอบไม้ป่าเดียวกันหรอกใช่ไหม ?”.
— กึก! —
มู่เฉียนซีหยุดก้าวเท้าอย่างกะทันหัน นางแสยะยิ้มก่อนจะหันไปกล่าวกับน่าหลานอวี้ “นายน้อยน่าหลาน เจ้าคงไม่ได้เป็นพวกนิยมชมชอบไม้ป่าเดียวกันหรอกใช่ไหม ?”
.
