“มู่หรูเหยียน เจ้า…” โอวหยางหว่านเห็นมู่หรูเหยียนจะขายนายเอาตัวรอด พลันกรุ่นโกรธอย่างหนัก
หญิงในชุดสีเหลืองกล่าวขึ้น “คนมากขึ้นหนึ่งคนก็ดี มีเพียงคนเดียวก็สอบถามอะไรไม่ได้ เช่นนี้แล้วสามารถไปถามเอากับอีกคนหนึ่งได้”
สีหน้ามู่เฉียนซีหม่นคล้ำลงทุกที หลังจากจบเรื่องก็ยังจะมาชิงพูดขึ้นต่อหน้าพวกเขาเอาความดีความชอบ ถึงแม้จะเป็นเรื่องที่ว่าอะไรฆ่าราชาไป๋กู่ก็ช่าง หรือจะเป็นเรื่องที่เอาตัวโอวหยางหว่านไปก็ช่าง อย่างไรมู่เฉียนซีก็ไม่คิดว่าแม้แต่มู่หรูเหยียนยังถูกพวกเขาเอาตัวไป ต่อมาหญิงผู้นั้นเห็นคนผู้หนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้รถเข็น เมื่อนางมองไปที่ใบหน้านิ่มนวลนั้น หญิงชุดเหลืองเผยรอยยิ้มมุมปาก กล่าวขึ้น “ที่นี่คือแคว้นจื่อเยี่ย เจ้าคงจะเป็นมู่อวู่ซวงกระมัง รูปลักษณ์ที่ดูพิเศษเช่นนี้คงจะมิใช่ใครอื่น”
ขาพิการ อย่างไรก็ต้องเป็นมู่อวู่ซวงแน่นอน
เวลานี้สีหน้ามู่อวู่ซวงดีขึ้นเล็กน้อย นี่เป็นผลจากการที่เขาได้พยายามยับยั้งสกัดคำสาปเอาไว้
มู่อวู่ซวงกล่าวขึ้นอย่างเฉยเมย “พวกเจ้ามีการอันใดรึ ?”
หญิงสาวชุดเหลืองก้าวยาว ๆ ไปข้างหน้าก่อนจะกล่าวขึ้น “มู่อวู่ซวง ข้านั้นเป็นคุณหนูสามสำนักอวิ๋นเยียนของสำหนักอีชิง มีนามว่าอวิ๋นฮุ่ย คิดว่าเจ้าน่าจะเคยเจอข้าแล้ว”
ดวงตามู่เฉียนซีแปรเปลี่ยนกลายเป็นเย็นชาถึงขีดสุด หญิงชุดเหลืองผู้นี้ ที่แท้แล้วก็คือน้องสาวของผู้ที่ใช้พิษทำร้ายท่านอาเมื่อสามปีก่อน บัดซบ!
ทั่วทั้ง
