ูตระดับหนึ่ง แต่หากต้องการที่จะฆ่าเจ้า นั่นก็เหลือเฟือแล้ว!”ทันใดนั้นผ้าไหมสีขาวพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าด้วยจิตสังหารอันรุนแรงและพลังอันน่าสะพรึงกลัวมู่เฉียนซีไม่ยอมอยู่เฉย นางปาเข็มยาออกไปหลายเข็ม แต่ทั้งหมดนั้นถูกมู่หรูเหยียนปัดป้องได้“ภาพแห่งฝันแดนลวงตา!”ระบำผ้าไหมสีขาวและกลิ่นอบอวลชวนให้หลงใหลของมู่หรูเหยียนม้วนตัวเข้ามา ทำให้ผู้ที่โดนพลังนั้นเหนื่อยล้าจนไม่มีพลังการต่อสู้เลยมู่เฉียนซีแค่นเสียง “นางผู้หญิงโง่! เจ้าแพ้ไปครั้งหนึ่งแล้วยังจะโง่เง่าใช้วิชาลวงตากับข้าซ้ำอีก หรือว่าเจ้าไม่รู้ว่าวิชาลวงตาของเจ้านั้นมันใช่ไม่ได้ผลกับข้า ?”— ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก! —มู่เฉียนซีฉวยโอกาสโจมตีรัว ๆ จนมู่หรูเหยียนจำต้องรีบถอยร่นไปดวงตามู่หรูเหยียนเบิกกว้างอย่างหยิ่งยโส “พลังของข้านั้นได้เพิ่มขึ้นแล้ว พลังจิตวิญญาณของข้าแข็งแกร่งขึ้นมาก เหตุใดจึงยังใช้ไม่ได้ผลกับเจ้า ?”มู่เฉียนซีกล่าวตอบ “จะอะไรเสียอีกล่ะ ? พลังจิตวิญญาณของเจ้าอ่อนแอเกินไปกระมัง!”เดิมทีมู่เฉียนซีเป็นนักปรุงยา แน่นอนว่าพลังจิตของนางนั้นย่อมต้องแตกต่างจากผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปมาก“แม้ว่าภาพมายาจะทำอะไรเจ้าไม่ได้ แต่ข้าก็สามารถฆ่าเจ้าได้อยู่ดี!”สีหน้าและแววตาของมู่หรูเหยียนฉายแววอันดุร้ายออกมา ทันใดนั้นเกิดกลิ่นอายอันบ้าคลั่งพุ่งไปทางมู่เฉียนซีเมื่อกระบี่มังกรเพลิงถูกชักออกมา เปลวเพลิงสีแดงเข้มพุ่งออกมาขวางการโจมตีของมู่หรูเหยียนไ
