ลยหรืออย่างไร ? ให้บุรุษมาช่วยเจ้าต่อสู้ หน้าไม่อายนัก!” แมลงกู่นั้นรับมือได้ยากมาก ความแข็งแกร่งของมู่หรูเหยียนเองก็ยากที่จะรับมือ ซวนหยวนชิงอวิ๋นนั้นเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินเช่นนั้น ซวนหยวนชิงอวิ๋นกล่าวขึ้นอย่างรีบร้อน “เฉียนซี เจ้าอย่าได้ไปฟังคำท้าของนาง รีบไปซะ”— ฟืด! —มู่เฉียนซีพุ่งเข้ามาข้าง ๆ ซวนหยวนชิงอวิ๋นในทันใด นางโรยผงยาลงบนตัวของเขาจนทั่ว แล้วจึงนำขวดยาจำนวนมากให้เขาก่อนจะกล่าวขึ้น “นี่เอาไว้กันแมลงกู่ กินให้หมดเร็ว ตัวหัวหน้าใหญ่ยักษ์นั่น ข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะไปสู้ด้วยไหวหรือไม่ หากว่าสู้ด้วยไม่ไหว ทั้งเมืองจื่อตูคงได้ตกอยู่ในเงื้อมมือของมันเป็นแน่ เจ้ารีบไปเสียเถอะ! ข้ามีบัญชีต้องสะสางกับมู่หรูเหยียน ข้าสามารถจัดการกับนางได้ ให้ข้าจัดการเรื่องนี้!”ซวนหยวนชิงอวิ๋นกล่าว “เฉียนซี แต่ไหนแต่ไรเจ้าไม่เคยทำเรื่องใดโดยที่ไม่มั่นใจ เช่นนั้นแล้วข้าเชื่อเจ้าว่าเจ้าจะสามารถสู้กับมู่หรูเหยียนได้ แต่ว่าข้านั้นก็จะอยู่ด้วย เพื่อสู้กับศัตรูอื่น”“หากท้ายที่สุดแล้วพวกเราสู้กับราชาไป๋กู่ไม่ได้ พวกเราก็หนีไปด้วยกัน หากหนีไม่ได้ พวกเราก็เพียงแค่ตายไปด้วยกัน!” ซวนหยวนชิงอวิ๋นกล่าวเสริมอย่างแน่วแน่มู่เฉียนซียิ้ม กล่าวว่า “ชิงอวิ๋น ข้าไม่เคยคิดเลยว่าปกติบุรุษเย็นชาอย่างเจ้าจะกระทำการอะไรเป็นอันชอบธรรมเช่นนี้ ได้! สู้ด้วยกัน! แม้ในที่สุดเราจะไร้สิ้นหนทาง พวกเราก็จะฝ่าออกไป
