สึกทั้งภาพรวมที่สง่างามของนางไป
มู่หรูเหยียนกล่าวขึ้นด้วยเสียงเย็นชา “มู่เฉียนซี เพื่อที่จะรับมือกับเจ้า ข้าได้ยอมสละซึ่งความงามของข้า บีบบังคับให้พลังความแข็งแกร่งของข้านั้นเพิ่มมากขึ้น วันนี้ข้าจะต้องฆ่าเจ้า…” มู่เฉียนชีถอนหายใจเฮือกใหญ่ “หรูเหยียนเอ๋ยหรูเหยียน เจ้ามันช่างน่าสมเพชจริง ๆ สละรูปลักษณ์ของตัวเองแต่พลังความแข็งแกร่งของเจ้ากลับเพิ่มมาเพียงเล็กน้อย เป็นเพียงปรมาจารย์ภูตระดับหนึ่งเท่านั้น เจ้าคิดว่าเช่นนี้แล้วเจ้าจะฆ่าข้าได้รึ ?”
สีหน้ามู่หรูเหยียนแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาในทันใด “จริงดังที่เจ้าว่า ข้าเป็นปรมาจารย์ภูตระดับหนึ่ง แต่หากต้องการที่จะฆ่าเจ้า นั่นก็เหลือเฟือแล้ว!”
ทันใดนั้นผ้าไหมสีขาวพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าด้วยจิตสังหารอันรุนแรงและพลังอันน่าสะพรึงกลัว
มู่เฉียนซีไม่ยอมอยู่เฉย นางปาเข็มยาออกไปหลายเข็ม แต่ทั้งหมดนั้นถูกมู่หรูเหยียนปัดป้องได้
“ภาพแห่งฝันแดนลวงตา!”
ระบำผ้าไหมสีขาวและกลิ่นอบอวลชวนให้หลงใหลของมู่หรูเหยียนม้วนตัวเข้ามา ทำให้ผู้ที่โดนพลังนั้นเหนื่อยล้าจนไม่มีพลังการต่อสู้เลย
มู่เฉียนซีแค่นเสียง “นางผู้หญิงโง่! เจ้าแพ้ไปครั้งหนึ่งแล้วยังจะโง่เง่าใช้วิชาลวงตากับข้าซ้ำอีก หรือว่าเจ้าไม่รู้ว่าวิชาลวงตาของเจ้านั้นมันใช่ไม่ได้ผลกับข้า ?”
— ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก! —
มู่เฉียนซีฉวยโอกาสโจมตีรัว ๆ จนมู่หรูเหยียนจำต้องรีบถอยร่นไป
ดวงตามู่หรูเหยียนเบิกกว้างอย่างห
