“ซีเอ๋อร์ เจ้ามาแล้ว” มู่อวู่ซวงนั่งอยู่บนรถเข็น เขามองมาที่มู่เฉียนซีอย่างอ่อนโยน
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างหงุดหงิดใจเล็กน้อย “ท่านอา ตอนนี้ราชวงศ์ซวนหยวนกําลังวุ่นวาย ท่านน่าจะรู้เรื่องนี้แล้วใช่หรือไม่ ?”
มู่อวู่ซวง “หากซีเอ๋อร์ไม่ชอบ พวกเราจะจากไปและหาที่ใหม่ดีไหมเล่า ?”
แม้ว่าตระกูลมู่จะดูใหญ่โต แต่ท้ายที่สุดแล้วก็มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้น การคิดจะจากไปนั้นง่ายดายนัก มู่เฉียนซีกล่าวไปตามที่คิด “ข้าไม่อยากเปลี่ยนตําแหน่งทางภูมิศาสตร์ที่ท่านพ่อเลือก แม้ว่าองค์ฮองเฮาจะดูเหมือนมีแผนชั่วร้ายมากมาย ทว่าข้าก็เดินมาหนึ่งก้าวแล้ว องค์ฮองเฮาก่อกวนสถานการณ์ได้วุ่นวายถึงเพียงนั้น ใช่! แต่ต่อให้นางมาก่อกวนข้าโดยตรง ข้าก็ไม่คิดจะหันหลังหนีนาง”
มู่เฉียนซีเงียบงันไปครู่หนึ่ง นางมองมู่อวู่ซวงผู้เป็นอาพลางกล่าวต่อ “ท่านอา มีเรื่องหนึ่งที่ท่านต้องบอกความจริงกับข้า โอวหยางหว่านกับท่านพ่อมีความสัมพันธ์อะไรกันหรือ ? ฮองเฮาผู้นั้นลึก ๆ มีใจกับท่านพ่อของข้ารึ ?”
มู่อวู่ซวงตะลึงงัน “พี่ใหญ่ไม่เคยเห็นฮองเฮามาก่อน และไม่เคยพูดถึงฮองเฮากับพวกเรามาก่อนด้วย พี่ใหญ่และพี่สะใภ้รักกันมาก ซีเอ๋อร์ไม่ควรสงสัยในความรักของพวกเขา มิฉะนั้นข้าจะลงโทษเจ้าตามกฎของตระกูลแทนพี่ใหญ่ เดิมทีพี่ใหญ่ละทิ้งทุกอย่างแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะพี่สะใภ้ใหญ่นาง…”
มู่อวู่ซวงเชื่อมั่นในความรักของพี่ใหญ่และพี่สะใภ้อย่างมาก เพียงแต่เมื่อกล่าวถึง
