ิตเช่นนี้ไว้ให้ข้าจัดการด้วย”
คนคนนั้นก็คือนาง!
ครั้งแรกที่ฮองเฮาพบมู่เฉียนซี แม้แต่องค์รัชทายาทซวนหยวนหลี่ซาง ฮองเฮาก็มิสนใจ นางเอาแต่ทําตัวดีกับมู่เฉียนซีอย่างไร้เหตุผล คงไม่ใช่ว่า… ฮองเฮาขึ้นรับราชบัลลังก์เป็นจักพรรดินีแล้ว นางคิดจะมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้มู่เฉียนซีบุตรสาวของ ‘เขา’ ด้วย
มู่อวู่ซวงกล่าววาจาเย็นชา ใบหน้าทาบทาความกังวล “ซีเอ๋อร์ เจ้าอย่าเข้าใกล้หญิงวิปริตผู้นั้นเลย วันนี้ข้าจะเข้าวังและฆ่านางเสีย เป็นการตัดปัญหาเพื่อไม่ให้นางมารบกวนซีเอ๋อร์อีก ดีไหม ?”
มู่เฉียนซี “ท่านอา ข้ารับมือได้ ท่านอาไม่ต้องห่วงนะเจ้าคะ ฮองเฮาผู้นี้แปลกนัก ข้าจะไม่ยอมให้ท่านอาไปเสี่ยงเด็ดขาดเลยเจ้าค่ะ”
สิ่งที่โอวหยางหว่านส่งมา ต่อให้ละเอียดอ่อนและล้ำค่าเพียงใด มู่เฉียนซีก็จะไม่เก็บไว้ นางเลือกที่จะเผามันทันที
…
ทุก ๆ คืนจิ่วเยี่ยมาตรงเวลา แน่นอนว่าในแคว้นเกิดเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ เขาเองก็รู้ดี
จิ่วเยี่ยเอ่ยถาม “ซี พรุ่งนี้เจ้าต้องการความช่วยเหลือหรือไม่ ?”
เวลานี้ท้องฟ้าของแคว้นจื่อเยี่ยดูขมุกขมัวเต็มไปด้วยหมอกควัน ไม่แน่วันพรุ่งนี้อาจจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นก็เป็นได้ ไม่รู้ว่าหญิงสาวผู้นำตระกูลที่อยู่ตรงหน้าเขาผู้นี้ นางจะรับมือได้หรือไม่ ? นางจะได้รับบาดเจ็บหรือไม่ ?
.
