องเต้ประกาศแต่งตั้งให้ฮองเฮา—โอวหยางหว่านเป็นจักรพรรดินี ช่างน่าตกใจเสียยิ่งกว่าประกาศให้องค์รัชทายาทขึ้นปกครองตำแหน่งฮ่องเต้เสียอีก หากออกมาเป็นเช่นนี้ พวกเขานั้นคิดว่ายอมที่จะให้องค์รัชทายาทขึ้นเป็นฮ่องเต้ยังดีเสียกว่า อย่างไรเสียองค์รัชทายาทก็สกุลซวนหยวน
ในช่วงเดือนที่ผ่านมา มีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นในราชวงศ์มากมายเกินไป ทำให้พวกเขาไม่สามารถทนได้อีกต่อไปแล้ว
แม้แต่ซวนหยวนหลี่ซางก็ยังตกตะลึง เขาเคยคิดว่าเป็นองค์ชายสาม องค์ชายเจ็ด และองค์ชายเก้า ที่จะมาแย่งชิงบัลลังก์กับเขา ใครจะไปคิดว่าคนที่แย่งชิงบัลลังก์กับเขากลับเป็นเสด็จแม่ของเขาเอง
ซวนหยวนหลี่ซางเบิกตากว้าง จ้องมองมู่หรูเหยียนเขม็ง “เหยียนเอ๋อร์ หรือว่า… หรือว่าเจ้า…”
ทว่ามู่หรูเหยียนไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขา
เวลานี้ซวนหยวนจือมอบราชบัลลังก์ให้แก่ฮองเฮา เขายิ้ม กล่าวว่า “หว่านเอ๋อร์ จากนี้ไปเจ้าคือจักรพรรดินีของแคว้นจื่อเยี่ยแล้ว”
ฮองเฮาได้ขึ้นไปนั่งบนราชบัลลังก์อย่างสง่างาม
“ฝ่าบาท กระหม่อมไม่เห็นด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
“กระหม่อมก็ไม่เห็นด้วย!”
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
— ปัง! —
พลังของจักรพรรดิยอดยุทธ์พลันกระจายออกมา และขุนนางผู้ที่พูดออกมาเสียงดังชัดเจนผู้นั้นก็ได้ถูกพลังของซวนหยวนจือตบลอยออกไป
“พรวด!”
ขุนนางเหล่านี้ส่วนมากเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น ความแข็งแกร่งของพวกนั้นมีเพียงไม่เท่าไร เมื่อโดนซวนหยวนจือตบเช่นนั้น จึงทำให้ถึงแก่ความตายในทันท
