ผู้เฒ่าใหญ่ “เขาเป็นหลานชายของท่านผู้เฒ่าหก หน้าตาเขาเหมือนผู้เฒ่าหกก็ไม่เห็นแปลก”
มู่เฉียนซีกล่าว “เท่าที่ข้ารู้มาผู้เฒ่าหกไม่มีหลานมิใช่รึ ?”
ผู้เฒ่าใหญ่ตอบกลับ “เอ่อคือ… ท่านผู้นำตระกูล เขาเป็นหลานที่…”
มู่เทียนกล่าวแทรก “จะถามอะไรให้มากความ หรือว่าท่านผู้นำตระกูลจะกลัวข้าแล้ว ? หากกลัวก็ยอมแพ้เสียเถอะ! ประเดี๋ยวถึงเวลาเข้าจริง ๆ ข้าจะได้ไม่ต้องทำให้ท่านผู้นำบาดเจ็บ”
มู่เฉียนซีหันกลับไปถามท่านผู้เฒ่า “ผู้เฒ่าใหญ่ วันนี้เป็นวันเลี้ยงฉลองที่ข้าเป็นผู้ใหญ่ แต่ข้ายังไม่เห็นหน้าผู้เฒ่าหกเลย”
ผู้เฒ่าใหญ่เหงื่อไหลพราก หรือว่ามู่เฉียนซีจะจับผิดได้ ? แต่ต่อให้นางจับผิดได้ นางก็ไม่มีหลักฐานอยู่ดี
มู่เฉียนซีนำเอากระบี่มังกรเพลิงชี้ไปที่มู่เทียนพลางกล่าว “ข้ากลัวเจ้าตอนไหนรึ ? วันนี้ไม่ว่าเจ้าจะเป็นผู้ใด ข้าจะทำให้เจ้าพ่ายแพ้ไม่เหลือชิ้นดี”
“เหอะ! คุยโวอย่างไร้ยางอาย …พลังวายุพิฆาต!” มู่เทียนตะโกน
วิชามีดของเขานั้นเหี้ยมโหดนัก ทว่าปลายกระบี่มังกรเพลิงของมู่เฉียนซีชี้ขึ้นฟ้า ฉับพลันทันใดมังกรเพลิงแดงฉานพุ่งเข้าใส่ร่างของมู่เทียนทันที
“หลงเหยียนพิฆาต!”
อันตรายยิ่งนัก!
สีหน้ามู่เทียนพลันเปลี่ยนไปทันที เมื่อมังกรเพลิงแดงฉานนั้นใกล้เข้ามา เขารีบหลบอย่างรวดเร็วทว่ายังหลบช้าไป ร่างของเขานั้นโดนมังกรเพลิงแดงฉานแผดเผาในทันที
ทันใดนั้นพลังอันแกร่งกล้าอย่างหาที่เปรียบมิได้พลันระเบิดออกมา เขาได้ปกป้อ
