เมื่อพวกเขาเดินลึกเข้าไปในสํานักตานจี้ ชายชุดขาวผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพวกเขา ชายผู้นั้นยิ้มอย่างมีเลศนัย กล่าวว่า “อา… ผู้นำตระกูลมู่ ในที่สุดเจ้าก็มา ข้ารอเจ้าอยู่นานแล้ว”
มู่เฉียนซีสังเกตว่าแขนของเขาขาดข้างหนึ่ง ดวงตาของนางฉายแววอันตรายทันที
“อวิ๋นซินหราน เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงกล้าปรากฏตัวต่อหน้าข้า ?”
ความเย่อหยิ่งของมู่เฉียนซีทําให้อวิ๋นซินหรานอยากจะฉีกหน้านางออกเป็นชิ้น ๆ สตรีผู้นี้ทำลายกลิ่นอายแห่งความเป็นอัจฉริยะของเขา ทำลายร่างกายที่สมบูรณ์ของเขา ทำลายการปลอมตัวที่สมบูรณ์แบบของเขา
เขาเกลียดนาง! เกลียดนัก!
อวิ๋นซินหรานกล่าวเสียงเย็นชา “ผู้นำตระกูลมู่ วันนี้เจ้ามาที่นี่อย่าได้คิดจะจากไปโดยที่ยังมีชีวิต”
มู่เฉียนซีกล่าวโต้ “อวิ๋นซินหราน นอกจากซ่อนตัวในที่มืดและใช้แมลงน่าขยะแขยงนั่น เจ้ายังมีวิธีน่ารังเกียจอื่นอีกหรือไม่ ?”
อวิ๋นซินหรานกล่าวเสียงเย็นชา “อาจารย์ ให้พวกเขาลงมือเลย ฆ่านางบ้ามู่เฉียนซีนี่เสียเถอะ!”
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
เวลานี้ ยอดฝีมือของสํานักตานจี้ทั้งสํานักได้ทุ่มกำลังออกมา นําโดยผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสํานักตานจี้ ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวเสียงเข้ม “ลงมือ!”
น่าแปลกที่ในตอนนี้หัวหน้าสํานักตานจี้—ตานคุน กลับเชื่อฟังคําสั่งของผู้อาวุโสสูงสุด ขณะที่เหล่าผู้อาวุโสของสํานักตานจี้ ยังคงเหลือช่องว่างสำหรับโจมตีพวกเขา
อวิ๋นซินหรานกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว “ท่านเจ้าสํานัก หากท่านไม่
