อยู่กลางอากาศ ทันใดนั้นเปลวไฟสีแดงพุ่งเข้าใส่ประตูนั่น หัวหน้าสํานักอัสนีลึกลับพลันคิดในใจ ‘เปลวเพลิงของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ตัวนี้แข็งแกร่งนัก หากมันพยายามต่อไปเรื่อย ๆ เกรงว่าประตูคง…’
เขากลัวเหลือเกินว่าประตูบานนั้นจะไหม้ละลาย แต่เมื่อเปลวเพลิงหายไป ประตูใหญ่ของหอสมบัตินี้ยังคงอยู่ดีดังเดิม มันไม่เสียหายแม้แต่นิดเดียว
หูใหญ่ ๆ ของเสี่ยวหงห้อยตกลง มันกล่าวอย่างละเหี่ย “โอววว! นายท่าน ข้ามีกําลังไม่มากพอ ไม่สามารถเปิดประตูบานนี้ได้ …ประตูบานนี้ทำจากวัสดุแปลกปลอมอันใดกัน ทำลายยากเกินไปแล้ว”
อู๋ตี้อดไม่ได้ที่จะกล่าวโจมตีเสี่ยวหง “พลังของเจ้าอ่อนแอเอง อย่าหาโทษว่าวัสดุแปลกปลอม”
เสี่ยวหงปะทุอารมณ์โกรธ มันตอบโต้ทันที “เจ้าแมวบ้า! เจ้าคิดว่าเจ้าได้เลื่อนขั้นเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์แล้วเจ้าจะสู้กับข้าได้เช่นนั้นรึ ?!”
ทั้งสองตัวทะเลาะกันยกใหญ่ มู่เฉียนซีรู้ว่าเสี่ยวหงใช้ไฟเผาทำลายคงไม่ได้ผลแล้ว นางขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างหนัก
หัวหน้าสํานักอัสนีลึกลับลอบรู้สึกอิ่มเอมอยู่ในใจ นี่คือหอสมบัติที่บรรพบุรุษสร้างขึ้นจากหินอุกกาบาตนอกสวรรค์ก้อนหนึ่ง ผู้ใดเล่าจะมาทำลายมันได้ง่าย ๆ แม้จักรพรรดิอัสนีลึกลับมาเอง ก็ยังไม่แน่นอนเลยว่าจะทําลายมันได้ เจ้าหมู่ตัวนี้เป็นเพียงสัตว์ศักดิ์สิทธิ์อย่าได้คิดที่จะเผามันได้สำเร็จ
มู่เฉียนซีหยิบกริชออกมา ก้าวเดินอย่างมุ่งมั่นไปที่ประตู
หัวหน้าสํานักอัสนีลึกลับแปลกใจเล็กน
