ยนซีจ้องมองไปที่รองเจ้าสำนักเหยียนหลัวเหมิง “รองเจ้าสำนักเหยียนหลัวเหมิง ครั้งนี้เจ้าก็มาร่วมลงมือฆ่าข้า เช่นนั้นเจ้าก็รีบลงมือกับข้าเสียก่อนสิ ข้าขี้เกียจลงมือกับเจ้าก่อน”
ใบหน้ารองเจ้าสำนักเหยียนหลัวเหมิงแข็งทื่อไปชั่วขณะ ครานี้เขาเข้าร่วมปฏิบัติการสังหารมู่เฉียนซีจริง ๆ
รองเจ้าสำนักกล่าวเสียงเกรี้ยวโกรธ “มู่เฉียนซี นี่เจ้ากล้าฆ่าข้ารึ หากเจ้ากล้าฆ่าข้า เหยียนหลัวเหมิงจะทำลายล้างตระกูลมู่ของเจ้าแน่!”
รองเจ้าสำนักกับเหล่าคนของเหยียนหลัวเหมิงได้รับบาดเจ็บอย่างสาหัสจากการต่อสู้กับสำนักอื่น ต่อมายังมาถูกหม้อเทพปาฮวางชิงมู่โจมตีอย่างรุนแรงอีกครั้ง ณ ตอนนี้พวกเขาไม่มีแรงแม้แต่จะวิ่งหนี
ทันใดนั้น ร่างสีม่วงเดินผ่านไปอย่างรวดเร็วราวภูตผีปีศาจ เข็มยาเย็นยะเยือกจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ในเมื่ออีกฝ่ายมากวาจานัก เช่นนั้นนางลงมือก่อนเองก็ได้!
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
คนของเหยียนหลัวเหมิงโดนเข็มยาเย็นยะเยือกนี้ปักเข้าที่ลำคอในทันที
นักฆ่าของเหยียนหลัวเหมิงเห็นเช่นนี้ไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง พวกเขาเบิกตากว้างจนดวงตาแทบถลนออกมาด้วยความตกใจ แต่ถึงอย่างไร มู่เฉียนซีนางไม่คิดจะทักทายอะไรแม้เพียงนิด นางลงมือฆ่าอย่างไร้ปรานีในฉับพลัน
มู่เฉียนซีโบกมือ เรียกคืนเข็มยาเหล่านั้นกลับมา สำหรับพวกที่ลอบสังหารนางซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างคนน่ารำคาญเหล่านี้ นางไม่จำเป็นต้องมีความเมตตาปรานีแต่อย่างใด
ทุ
