ยนซีตัวเล็ก ๆ ตรงหน้าได้อย่างง่ายดาย
อาถิงกล่าวอย่างตกใจ “นี่เป็นปัญหาใหญ่แล้ว!”
ปัญหาใหญ่เช่นนั้นรึ ? เสือดาวหิมะเหล่านี้ เพียงตัวที่อ่อนแอที่สุดก็เป็นถึงสัตว์วิญญาณระดับสี่ เทียบเท่ากับจอมภูตระดับสูงแล้ว ณ ตอนนี้มู่เฉียนซีเป็นจอมภูตระดับสามที่ถูกกักอยู่ในฝูงสัตว์อสูร นี่ไม่เพียงพอที่จะยัดใส่ร่องฟันของพวกมันเลย
‘วิ่ง!’ เป็นคำเดียวที่นางคิดในใจ
มู่เฉียนซีขยับตัวหันหลังอยากจะวิ่งหนี แต่เสือดาวหิมะอยู่ทุกหนทุกแห่งรอบ ๆ นาง นางจะทำเช่นไรดี ?
“เสี่ยวหงช่วยข้าที!”
เจ้าแมวอู๋ตี้และเสี่ยวหงช่วยกันปกป้องมู่เฉียนซีอยู่รอบ ๆ เมื่อเข็มยาของมู่เฉียนซีลอยออกไป พวกมันก็พุ่งออกไปด้วย
“อู๋ตี้ผู้ไร้เทียมทานในใต้หล้ามาแล้ว! เสือเศษสวะอย่างพวกเจ้ากล้าแตะต้องเจ้านายของข้าอู๋ตี้ก็ลองดูซี่!” กรงเล็บของเจ้าแมวอู๋ตี้เผยให้เห็นแสงเย็นยะเยือกที่น่าหวาดกลัว แต่เสือดาวหิมะเหล่านี้กลับดูถูกเหยียดหยามแสงนั้น
สิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้ ไม่เพียงพอจะยัดร่องฟันของพวกมันเสียด้วยซ้ำ
“ไฟเผาสวรรค์ ข้าจะเผาพวกเจ้าให้ตาย!” เสี่ยวหงโกรธจัด หมูทั้งตัวกลายเป็นลูกไฟขนาดมหึมา
เมื่อกระบี่มังกรเพลิงถูกมู่เฉียนซีหยิบออกมา นางกล่าวด้วยเสียงต่ำว่า “ข้าทําได้แค่สู้เท่านั้น”
ร่างกายของนางล่องลอยไปราวกับสายลม กระบี่สนิมและเข็มยายังคงจัดการกับเสือดาวหิมะที่ล้อมอยู่อย่างต่อเนื่อง แต่เจ้าเสือพวกนี้มีความน่ากลัวเป็นพิเศษในแง่ของควา
