หลังจากที่ชิงอิ่งกลืนยาหมด เขาพลันระเบิดหมัดที่น่ากลัวออกมา
— ตูม! ตูม! ตูม! —
เสียงระเบิดดังสนั่น ในที่สุดปากถ้ำถูกเปิดโดยชิงอิ่ง
“ข้าหาเจอแล้ว” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างมีชัย
สีหน้าของซวนหยวนจือเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด “ซีเอ๋อร์ เจ้าระเบิดโพรงออกมาสุ่มสี่สุ่มห้าแล้วบอกว่านี่คือทางเข้า เช่นนี้ไม่นับว่าหาเจอ”
มู่เฉียนซี “จะใช่หรือไม่นั้น เข้าไปเดี๋ยวก็รู้เอง” กล่าวจบ นางโบกมือเรียกให้องครักษ์เงาทั้งหมดตามนางเข้าไป
ภายในถ้ำแห่งนี้มืดสนิท เมื่อมองเข้าไปดูเหมือนจะไม่มีทางสิ้นสุด ด้านหน้าเป็นเพียงทางตรงเท่านั้น ไม่มีทางที่ผู้เข้าไปจะหลงทางได้
ซวนหยวนจือ อวิ๋นซินหราน และคนอื่น ๆ ยิ่งพวกเขาเข้าไปลึกเท่าไหร่ ก็ยิ่งใจไม่ดีมากขึ้นเท่านั้น ดูเหมือนว่ามู่เฉียนซีจะหาทางเข้าเจออย่างแท้จริง พวกเขาไม่รู้เลยว่าเดินอยู่ในถ้ำแห่งนี้นานเท่าไหร่แล้ว ในที่สุดพวกเขาก็เห็นทางออกเบื้องหน้า
มู่เฉียนซีเดินออกไปที่ทางออกนั้น และแล้ว… ทุกอย่างกระจ่างชัดตรงหน้านาง ทว่าในขณะที่นางก้าวออกไป เถาวัลย์ที่อยู่บนพื้นถ้ำเลื้อยเข้ามาพันขานาง กวาดนางไปทันที
นางตะโกนด้วยความตกใจ “ระวัง!”
— วิ๊ง! —
นางรีบฉวยเอากระบี่มังกรเพลิงออกมา ขณะที่จวินโม่ ชิงอิ่ง และองครักษ์เงาคนอื่น ๆ รีบตอบโต้ในทันที!
คนของราชวงศ์ซวนหยวน คนของสำนักตานจี้ และคนของสำนักซวนเหลยต่างรีบกุลีกุจอออกมา
สุดท้าย พวกเขาก็ต้องเผชิญกับการห้อมล้อมของเถาวัล
