ฮองเฮา “ซีเอ๋อร์รีบไปเสียจริง ตำหนักเฟิงหลวนของข้าเงียบเหงาเหลือเกิน เจ้าอยู่อีกสักคืนแล้วค่อยไปได้ไหม ?”
มู่เฉียนซีบ่นอยู่ในใจว่าถ้าหากคืนนี้นางอยู่ต่อจริง ๆ คงไม่สามารถรับประกันได้ว่าฮองเฮาจะไม่ละเมอมาฟันนางตาย
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างสุภาพ “ขอบพระทัยองค์ฮองเฮาสําหรับการต้อนรับเจ้าค่ะ แต่ข้ามู่เฉียนซีมีเรื่องต้องจัดการจริง ๆ”
ดวงตาอ่อนโยนของฮองเฮาหลุบต่ำลงเล็กน้อย กล่าวอย่างเศร้าสลด “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะไม่รั้งเจ้าไว้ องครักษ์เข้ามา ส่งซีเอ๋อร์ออกจากวัง”
“ขอรับ”
มู่เฉียนซีถูกส่งตัวไปที่ประตูโดยองครักษ์ของตําหนักเฟิงหลวน ทันใดนั้นนางเห็นเงาร่างสีขาวพระจันทร์พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว นางตะลึงงัน “ชิงอวิ๋น เจ้ามาทําอะไรที่นี่ ?”
ซวนหยวนชิงอวิ๋นถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเขาเห็นมู่เฉียนซีปลอดภัยดี เขาหันไปกล่าวกับขันทีที่นําทางมู่เฉียนซี “พวกเจ้าไปได้แล้ว ข้าจะส่งผู้นําตระกูลมู่กลับไปยังจวนสกุลมู่เอง”
“แต่องค์ฮองเฮาต้องการให้พวกข้า…”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “พวกเจ้ากลับไปรายงานเถอะ ข้าจะไปกับอวิ๋นอ๋อง” จากนั้นนางเดินไปหาซวนหยวนชิงอวิ๋น ทิ้งให้กงกงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกลับไปรายงานฮองเฮา
มู่เฉียนซีถามขึ้น “ชิงอวิ๋นเจ้าเป็นอะไรไปหรือ ? ดูเหมือนว่าเจ้าเครียด”
เวลานี้รอบกายทั้งสองไร้วี่แววคนอื่น ซวนหยวนชิงอวิ๋นกล่าว “เฉียนซี กับฮองเฮาเจ้าต้องระวังตัวให้มาก แท้จริงฮองเฮาไม่ได้เก็บเนื้อ
