ั๋วกงก่อนจะถามว่า “ไป๋มู่เฟิง ตาเฒ่าพวกนั้นมาแล้วหรือยัง ?”
ไป๋มู่เฟิงหัวเราะคิกคักชอบใจ “พวกเขาจะกล้าไม่มาหรือ ? ตอนนี้ล้วนแต่กำลังรออยู่ที่โถงใหญ่นั่น คุณชายมู่ พวกเราจะไปพบหน้าพวกเขาสักหน่อยดีหรือไม่ ?”
“ไปสิ”
ในห้องโถงใหญ่ของจวนกั๋วกงมีนักปรุงยาหลายคนนั่งอยู่ ไม่มีความเย่อหยิ่งหลงเหลืออยู่ในแววตาเหมือนคราก่อนแล้ว สีหน้าของพวกเขาคล้ำ ๆ ราวกับสีของดิน
มู่เฉียนซี “พวกเจ้าแพ้แล้ว หากพวกเจ้ายังไม่ยอม สามารถตรวจร่างกายไป๋กั๋วกงได้ตามชอบ”
บางคนในพวกเขากล่าว “ไม่จำเป็น หมอปีศาจ ฝีมือของเจ้าสูงส่งนัก ข้านั้นนับถือ”
“ข้านับถือ!”
“ข้าก็นับถือ!”
“เช่นนั้นการเดิมพันของเรา ข้าคิดว่าทุกท่านคงไม่ลืมกระมัง ? หึ ๆ ๆ” มู่เฉียนซีกล่าวพลางหัวเราะหยอกล้อ
ใบหน้าของพวกเขานั้นทาบทาความเศร้าหมอง แม้ว่าพวกเขาจะแพ้พนัน ก็ไม่กล้าเล่นตุกติกเบี้ยวจ่ายกับหมอปีศาจ หากแต่นักปรุงยาเช่นพวกเขาจะต้องไปเป็นทาสของคนอื่น มันทุกข์ทรมานใจมิใช่หรือ ? พวกเขาไม่อยากเป็นเลย
แม้พวกเขาจะไม่เต็มใจ แต่พวกเขาก็ยังเอ่ยสามคำนี้ออกมา “ข้าไม่ลืม”
มู่เฉียนซีหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาก่อนจะกล่าวว่า “เช่นนั้นก็… นี่คือสัญญาแรงงานของหอหมอปีศาจของเรา พวกเจ้าอ่านทำความเข้าใจ จากนั้นลงนามในสัญญา เอาสัญญาไปรายงานตัวที่หอหมอปีศาจเพื่อเริ่มทำงานได้” นักปรุงยาที่ทํางานในหอหมอปีศาจจะได้รับรางวัลเป็นใบเบิกยาวิเศษระดับสี่ถึงระดับหก เมื่อปลายปีมา
