ซวนหยวนหลี่เทียนยืนตัวแข็งทื่ออยู่ที่ประตูห้อง
“สตรีที่รัก ระหว่างข้ากับหลี่อ๋อง เจ้ารักใครรึ ?”
“คุณชายอิ๋น ข้ารักท่าน บุรุษอย่างหลี่อ๋องจะเทียบกับท่านได้อย่างไรกันเล่า ? เขาเป็นเพียงแค่องค์ชายแห่งแคว้นเล็ก ๆ เท่านั้น มิได้เป็นองค์รัชทายาท สืบราชบังลังก์ก็ไม่ได้”
“แล้วเจ้าว่าระหว่างข้ากับองค์ชายนั่น ผู้ใดยอดเยี่ยมกว่ากัน ?”
“ก็ต้องเป็นคุณชายอิ๋นอยู่แล้ว เรื่องเช่นนี้ยังจะต้องกล่าวถามอีกหรือไร ? หลี่อ๋องเป็นคนไม่ได้ความ ข้าเข้าไปอยู่ในจวนตั้งนาน เขาไม่เคยแตะต้องเนื้อตัวข้าเลย องค์ชายอิ๋นตรวจสอบแล้วไม่ใช่หรือ ?”
“โอ… นางฟ้าตัวน้อยของข้า ข้ายิ่งชอบเจ้ามากขึ้นแล้วสิ”
ซวนหยวนหลี่เทียนได้ยินบทสนทนาทั้งหมด โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ มิอาจทนฟังได้อีกต่อไป
— ปัง! —
ซวนหยวนหลี่เทียนพรวดพราดเข้าไปในห้อง บันดาลโทสะโกรธขึ้ง ได้เห็นภาพบาดตาบาดใจ เสื้อผ้าอาภรณ์ของทั้งสองในห้องนั้นไม่เรียบร้อย ทั้งผมเผ้ายังกระเซอะกระเซิงอยู่
“หญิงเลว!” เขาตะคอก
อิ๋นเจี้ยนโดนจับได้คาหนังคาเขา กลับไม่รู้สึกอับอาย ซ้ำร้าย ยังกล่าวด้วยความภูมิใจ “ข้าบอกเจ้าแล้วว่าสตรีผู้นี้เหมาะสมกับข้า แม่นางหรูอวิ๋นที่รัก… เมื่อครู่เจ้าบอกว่าเจ้ารักข้าหรือรักเขา พูดออกมาอีกครั้งสิ”
มู่หรูอวิ๋นคล้องคออิ๋นเจี้ยน ลมหายใจอันเร่าร้อนของนาง กล่าวออกมาเป็นประโยคว่า “ข้ารักท่าน คุณชายอิ๋น”
ซวนหยวนหลี่เทียนโกรธจนใบหน้าเขียวคล้ำ สำหรับเขา เขาไม่ได้รู
