ที่พยัคฆ์ขาวตัวใหญ่ราวกับสายฟ้า
เผยหงกล่าวเสียงเย็นชา “การปล่อยให้สัตว์พันธสัญญาของเจ้าออกห่างจากเจ้าไป เจ้าวางกลยุทธ์ผิดพลาดแล้ว”
มู่เฉียนซีกล่าววาจามั่นอกมั่นใจ “เช่นนั้นเจ้าคิดผิดถนัด คนที่พ่ายแพ้ในวันนี้ต้องเป็นเจ้าอย่างแน่นอน”
“สตรีโอหัง เจ้าช่างคุยโว ช่างหน้าไม่อาย!” เผยหงพ่นลมพรืดออกจากจมูก กระบี่ยาวของเขาถูกดึงออกมาจากปลอก และผลักมันไปที่มู่เฉียนซี
อากาศโดยรอบก่อตัวเป็นกระแสน้ำวนเกลียว ๆ กระบี่เล่มนี้แข็งแกร่งอย่างหาที่เปรียบมิได้!
— แกร๊ง! —
ขณะนั้นเอง กระบี่ของมู่เฉียนซีถูกนางหยิบออกมา นางยกกระบี่ยาวขึ้นเพื่อปัดเป่าปิดกั้นกระบี่ของเผยหง ท่วงท่างามสง่าทำให้ทุกคนตะลึงตาค้าง นี่มันกระบี่อะไรถึงได้สามารถทำให้จอมภูตระดับสองต้านทานกระบี่ขั้นสูงสุดระดับหกได้ ?!
แต่เมื่อพวกเขาเห็นกระบี่สนิมอันทรุดโทรมนั่นก็แทบอ้าปากค้าง “นั่น… กระบี่บ้าอะไรกัน ?!”
“ประหลาดดีแท้! เป็นสนิมขนาดนั้นยังสามารถสู้ได้ ช่างแปลกจริง ๆ”
กระบี่วิญญาณของตนถูกกั้นขวางด้วยเหล็กทองแดงเก่า ๆ นั่น ทําให้เผยหงประหลาดใจอย่างหาที่เปรียบมิได้ แต่เมื่อเขาประหลาดใจ มุมปากมู่เฉียนซียกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน “หึ ๆ ต่อไปถึงเวลาแล้วที่ข้าจะลงมือ”
ทันใดนั้น เข็มยาจํานวนนับไม่ถ้วนลอยออกมา เผยหงรู้สึกได้ถึงอันตรายพลันถอยหลบหลีกออกไป
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเข็มยาจํานวนมาก แม้ความแข็งแกร่งของเขาจะมากกว่า
