“ได้ยินมาว่าแม่นางโดนผึ้งปีศาจต่อยเข้าให้ จึงตั้งใจจะเอายามาช่วยรักษา หวังว่ายานี้จะพอช่วยนางได้บ้าง”
ซวนหยวนหลี่เทียนมองบุรุษตรงหน้าด้วยดวงตาเบิกกว้าง “อิ๋นเจี้ยน เจ้า!”
“เหอะ! เจ้าช่างใจจืดใจดำนัก ทนมองสตรีผู้เป็นที่รักเจ็บปวดเช่นนี้อยู่ได้อย่างไร ?”
“มานี่เถอะแม่นาง ข้าจะป้อนยาให้เจ้าเอง”
“อึก… อึก…”
สมกับที่เป็นสำนักจินติ่งจริง ๆ ยาที่อิ๋นเจี้ยนนำมานั้นได้ผลเป็นอย่างดี มู่หรูอวิ๋นดื่มยาเข้าไปเพียงไม่นาน ใบหน้าและร่างกายบวมเป่งค่อย ๆ ทุเลาลง
อิ๋นเจี้ยนกล่าวติดตลก “มิน่าล่ะผู้นำตระกูลมู่ถึงได้ถอนหมั้นหมายยกเลิกงานแต่งกับท่าน บุรุษที่ปกป้องสตรีผู้เป็นที่รักไม่ได้เช่นนี้จะมีไปทำไมกัน ? หากท่านมิอาจปกป้องสตรีผู้นี้ได้ ก็ส่งต่อให้ข้าเป็นอย่างไร ?”
“ไสหัวไป!” ซวนหยวนหลี่เทียนทั้งโกรธทั้งอับอายขายหน้าจนสั่นไปทั่วทั้งร่าง เขาแผ่กลิ่นอายแห่งการสังหารออกมาอย่างไม่ปกปิด
“เจ้าคิดว่าอวิ๋นเอ๋อร์จะชายตามองบุรุษชุดคลุมทองน่ารังเกียจอย่างเจ้ารึ ?”
อิ๋นเจี้ยนเผยรอยยิ้มขี้เล่น เขากล่าวว่า “ฮ่า ๆ ๆ มันก็ไม่แน่ บางทีการที่ข้าช่วยนางเอาไว้ในวันนี้ พรุ่งนี้นางอาจเห็นความดีของข้าและเป็นฝ่ายต้องการขึ้นเตียงกับข้าก็ได้” กล่าวจบอิ๋นเจี้ยนก้าวเท้าเดินจากไปทันที
มู่เฉียนซียิ้มเยาะ กล่าววาจาหยอกเย้า “อิ๋นเจี้ยนเอายามาให้มู่หรูอวิ๋นรึ ? หึ! เขาพยายามดึงดูดความสนใจจากมู่หรูอวิ๋น ขุดหลุมพรางให้ซวนหยวนหลี่เทียนต
