ระหลาด ความตายจะมาเยือนแล้วแท้ ๆ ยังมีหน้าสงบนิ่งอยู่ได้
— ตูม! ตูม! ตูม! —
ถ้ำพังทลายลงอย่างต่อเนื่อง มันพังใกล้เข้ามาทุกทีเพียงระยะไม่ถึงสิบย่างก้าวเท่านั้น
— ตูม! —
เหลือเพียงห้าย่างก้าว มันใกล้เข้ามาแล้ว
อู๋ตี้และเสี่ยวหงกระโดดโลดขึ้นสีหน้าตระหนกตกตื่น หากถึงเวลานั้นจริง ๆ ไม่ว่าใยแมงมุมพิษนี้จะร้ายแรงเพียงใด ทั้งสองจะต้องพานายท่านหนีไปให้ได้ อย่างอื่นค่อยว่ากันอีกที
— ตูม! —
อีกเพียงสามย่างก้าว
— ตูม! —
สองย่างก้าว!
มู่เฉียนซีหยิบขวดยาออกมาจิบ จากนั้นโยนให้ซวนหยวนชิงอวิ๋น “เร็ว! รีบกินยาแก้พิษ เราจะลุยเข้าไปในนั้น”
“อู๋ตี้ เสี่ยวหง พวกเจ้ากลับเข้าไปในอากาศ” ไม่นานนักถ้ำก็พังทลายลง ขณะเดียวกันนั้น ร่างของมู่เฉียนซีและซวนหยวนชิงอวิ๋นพุ่งออกไปอย่างบ้าคลั่ง
— ตูม! —
ในที่สุดถ้ำก็พังทลายลงอย่างสมบูรณ์ ร่างของทั้งสองพรวดออกไปจากปากถ้ำทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยฝุ่นเกาะกรัง แต่นั่นมิใช่ปัญหาใหญ่ ทั้งสองไม่โดนพิษก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว
มู่เฉียนซียิ้มพึงพอใจ “อา… ดูเหมือนว่าฝีมือการปรุงยาของข้าไม่เลวเลยทีเดียว” เพียงแต่ว่าพิษของท่านอาและคำสาปของจิ่วเยี่ย มันยากเกินที่จะเชื่อและหาทางแก้ได้ยากมาก ส่วนพิษอื่น ๆ นั้น นางสามารถแก้ได้อย่างง่ายดาย
มู่เฉียนซีปัดฝุ่นออกจากร่างกายและใบหน้า จากนั้นกล่าวถามซวนหยวนชิงอวิ๋นว่า “ชิงอวิ๋น บาดแผลของเจ้าไม่ฉีกใช่หรือไม่ ?”
“ข้าไม่เป็นไร เจ้าวางใจเถอะ” ซวนหยว
