างก็จะไม่เรียกร้องสิ่งใด แต่ตัวเขาเองอดที่จะเจ็บใจไม่ได้หรอก!
แคว้นจื่อเยี่ยของพวกเขานั้น มีผู้มีฝีมือคือมู่เฉียนซี อวิ๋นอ๋อง และยังมีคุณหนูมู่หรูเหยียน โดยภาพรวมแล้วพวกเขาดูอ่อนแอมาก คิดที่จะคว้าที่หนึ่ง ช่างยากเย็นเหลือเกิน
กลุ่มของแคว้นจื่อเยี่ยเข้าไปในป่า พวกเขากล่าวขึ้นเบา ๆ “ทำเช่นไรดี ? พวกเรารู้สึกว่าอีกหลายกลุ่มกำลังเล็งมาเล่นงานเรา” ซวนหยวนหลี่เทียนขมวดคิ้วมุ่น แม้ว่าระดับการฝึกฝนของเขาจะพัฒนาขึ้นมาก แต่เขาก็ยังเป็นเพียงผู้บำเพ็ญภูตระดับหกเท่านั้น เมื่อต้องไปต่อกรกับคนใดคนหนึ่งในเจ็ดสำนักศึกษาใหญ่แคว้นต่าง ๆ ล้วนไม่มีโอกาสชนะเลย
มู่เฉียนซีสังเกตรูปการณ์รอบ ๆ ตัว นางกล่าว “โดยเฉลี่ยแล้วความแข็งแกร่งของพวกเรานั้นห่างชั้นกับฝ่ายตรงข้ามมากเกินไป ไม่สามารถเข้าชนจัง ๆ ได้ ต้องใช้ปัญญาเข้าสู้เท่านั้น ขั้นแรก จงแสดงตนให้ศัตรูเห็นว่าเรานั้นแข็งแกร่ง”
มู่เฉียนซีทําลายความเย่อหยิ่งของอาณาจักรชิงไปแล้วในตอนที่อยู่แคว้นจื่อเยี่ย ดังนั้นพวกเขาจึงฟังคำของมู่เฉียนซี
มู่เฉียนซีกล่าว “อวิ๋นอ๋อง เราตั้งค่ายกลกันก่อน รอให้มีคนโชคร้ายมาติดกับเถอะ”
ซวนหยวนหลี่เทียนตะลึงงัน “มู่เฉียนซี เจ้ารู้ถึงค่ายกลของพี่สามของข้าได้อย่างไร ?”
องค์ชายสามซวนหยวนชิงิวิ๋น เหมือนกับซวนหยวนจิ่วยี่ย พวกเขาเป็นคนในขอบข่ายของราชวงศ์ จึงได้สัมผัสใกล้ชิดกับผู้อื่นน้อยมาก
“ข้ารู้ แล้วมันเรื่องอะไรของท่านล่ะหลี่อ๋อง ?
