อาไว้แต่แรกแล้วว่าเราสามารถใช้วิธีใดก็ได้ในการยึดป้ายหยกของฝ่ายตรงข้ามมา ถ้ายึดมาได้ถือว่าเป็นผู้ชนะ”“เอาล่ะ ข้าจะไม่ห้ามเจ้า” “เหอะ! ถึงอย่างไรมีเจ้าก็เหมือนไม่มี ขาดเจ้าก็เหมือนไม่ขาด”มู่หรูเหยียนหน้าซีดเผือด กล่าวอย่างน่าสงสาร “ซีเอ๋อร์ เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น องค์ชายอวิ๋น ข้า…”ท่าทางที่น่ารักของมูหรูเหยียนนั้น สามารถใช้ได้ผลกับซวนหยวนหลี่ซาง น่าเสียดายที่ซวนหยวนหลี่ซางไม่ได้อยู่ที่นี่ นางจึงตั้งเป้าเป็นซวนหยวนชิงอวิ๋นแทนทว่า… ซวนหยวนชิงอวิ๋นไม่แยแสสาวงามที่น่าสงสารผู้นี้เลย เขามองเห็นนางแต่ก็ทำเหมือนกับมองไม่เห็น“ข้าคิดแค่ว่าอยากจะรีบจบการต่อสู้ในครั้งนี้ไว ๆ และได้รับชัยชนะมา เพื่อมิให้คนแคว้นชิงพวกนี้มาดูถูกแคว้นจื่อเยี่ยเรา ส่วนวีธีการจะเป็นอย่างไรนั้นมันไม่สำคัญ” ซวนหยวนชิงอวิ๋นกล่าวย่างเฉยชาในขณะเดียวกัน ณ อีกสถานที่หนึ่ง จางจวินผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มแห่งสำนักศึกษาแคว้นชิงนำกรงสีดำขลับออกมา เขากล่าวขึ้นว่า… “ก่อนที่จะเข้ามาในนี้ อาจารย์ใหญ่สำนักศึกษาของเรา ได้ให้อาวุธวิเศษมาหนึ่งอย่าง ด้วยเพราะความสามารถของเรากับสำนักศึกษาหลัวหลินนั้นต่างกันไม่น้อย จะเอาชนะกลุ่มนั้นมีความยากลำบากอยู่บ้าง” ผู้ที่อยู่ด้านข้างกล่าวขึ้นด้วยความประหลาดใจ “พี่ใหญ่ ไม่ทราบว่าอาจารย์ใหญ่ให้ของวิเศษอะไรมารึ ?”จางจวิน “ในนี้คือผึ้งปีศาจ มันเป็นสิ่งมีชีวิตมีพิษที่อาศัยอยู่บนเกาะฝึกประสบการ
