าคลั่งและออกทำร้ายผู้คนบนเกาะแห่งนั้น ทำให้ผู้คนตกอยู่ในอาการหลับใหล เพียงปล่อยพวกมันออกมา พวกคนอื่น ๆ ก็จบเห่แล้ว”
“พี่ใหญ่ เช่นนั้นแล้วพวกเราจะพลอยลำบากไปด้วยหรือไม่ ?”
จางจวินนำผงยาออกมาส่วนหนึ่ง “ของวิเศษที่ท่านอาจารย์ใหญ่ให้เรามา แน่นอนว่ามีการเตรียมการเอาไว้ เจ้าเอาผงดอกไม้เน่านี่ไปทาไว้บนตัวให้ทั่ว พวกผึ้งปีศาจจะไม่เข้ามาใกล้ตัวเจ้า”
“อ๊ากพี่ใหญ่! มันเหม็นมาก”
พวกเขาลูบผงไปพลาง เอามือปิดจมูกไปพลาง
“ถึงแม้ว่าผงนี่จะเหม็นไปเสียหน่อย แต่ถ้าทำให้พวกเราได้ที่หนึ่งในสายการแข่งขันนี้ก็ถือว่าคุ้มค่า”
“ท่านอาจารย์ใหญ่ช่างฉลาดล้ำ!”
จางจวินปล่อยผึ้งเหล่านั้นออกมา เมื่อพวกเขาเห็นฝูงผึ้งปีศาจที่เกาะกลุ่มกันบินเป็นกลุ่มควันสีดำทะมึน พลันรู้สึกชาไปทั้งหนังหัว ดีที่พวกเขานั้นได้ทาผงดอกไม้เน่าไปแล้ว ผึ้งปีศาจพวกนั้นจึงไม่กล้าเข้าใกล้พวกเขา มิเช่นนั้นพวกเขาคงได้ตายไปเฝ้ายมทูต
— หึ่ง! หึ่ง! หึ่ง! —
ฝูงผึ้งปีศาจบินดำทะมึน พุ่งออกจากกรงบินเป็นเป็นชั้น ๆ พวกมันค่อย ๆ ขยายออกไปทั่วบริเวณ
.
