“พรวด!”
ใบหน้าไป๋จื้อหลินเต็มไปด้วยเลือด พลังชีวิตของเขาพุ่งแรงขึ้น รีบคว้าแมลงสีดำตัวใหญ่นั้นและเขวี้ยงมันทิ้งทันที
— ตุบ! —
แมลงตัวนั้นโดนเขวี้ยงติดพื้นอย่างแรง มันพยายามดิ้นรนสุดฤทธิ์ นักปรุงยาทั้งหกที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเช่นนี้ ถึงกับเบิกตากว้าง ดวงตาแทบถลนออกมาด้วยความตกใจ
“อ๊า! กู่หนอน!”
“สวรรค์! กู่พิษ คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าใต้หล้านี้จะมีสิ่งดุร้ายเช่นนี้อยู่จริง ๆ”
สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา “ท่านกั๋วกงเป็นอย่างไรบ้าง เข้าไปดูท่านเร็ว!”
มู่เฉียนซีพันแผลให้ใต้เท้ากั๋วกงอย่างรวดเร็ว จากนั้นน้ำเสียงต่ำของนางดังขึ้น “หยุดเอะอะโวยวายได้แล้ว ท่านกั๋วกงยังไม่ตายเสียหน่อย!” นางหยิบขวดยาลูกกลอนออกมายื่นให้กับไป๋มู่เฟิงก่อนจะกล่าวว่า “เอายาลูกกลอนนี้ให้ท่านกั๋วกงกินเพื่อบำรุงร่างกาย อีกเจ็ดวันข้าจะกลับมาดูอาการ”
ไป๋มู่เฟิงรับขวดยามา พยักหน้าตอบ “อืม”
“ท่านกั๋วกง ท่านพักผ่อนเถอะ” กล่าวจบมู่เฉียนซีลุกจากเตียงท่านกั๋วกง นางเดินไปหานักปรุงยาเหล่านั้น
“อีกเจ็ดวัน ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะไปรายงานตัวที่หอหมอปีศาจ พวกเจ้าล้วนแต่เป็นนักปรุงยา หากไม่ไปตามที่กล่าวเอาไว้คงจะรู้ต้องเจอกับอะไร ข้าไม่อยากกล่าวอะไรให้มากความ หวังว่าพวกเจ้าจะเข้าใจ”
พวกเขาเห็นดวงตาเขียวของเจ้าเด็กนี่กะพริบแสงเยือกเย็นน่าหวาดกลัวออกมา รอยยิ้มมุมปากนั้นทำให้พวกเขารู้สึกกลัว ขนลุกซู่ ทั้งมือเท้าก็เย็นราวน้ำแข็งขั้วโลก
เจ
