าชวงศ์”
มู่เฉียนซี “อืม หมอปีศาจเป็นบุรุษคนโปรดของข้าที่ข้าเลี้ยงดูไว้ ข้าโปรดปราณเขามาก เขาต้องการเปิดหอหมอปีศาจข้าก็ให้ทุนกับเขา ให้เขาได้เปิดหอหมอปีศาจไปทั่วทั้งเซี่ยโจว อีกทั้งข้ายังให้น้องข้าผู้นี้ เป็นลูกมือคอยช่วยเขาดูแลอีกด้วย เอ๊ะ! คำตอบนี้จะทำให้หลี่อ๋องไม่พอใจหรือไม่ล่ะ ?”
เยวี่ยเจ๋อได้ยินวาจาพี่ใหญ่ก็เจ็บปวดใจจับจิต ทักษะการแต่งเรื่องของพี่ใหญ่นับวันยิ่งเก่งกาจขึ้นเรื่อย ๆ แล้วสิ
ทว่า… อาถิงในตอนนี้กำลังระเบิดความโกรธออกมาอย่างต่อเนื่อง “มู่เฉียนซีสตรีบ้า! ใครเป็นบุรุษคนโปรดของเจ้ากัน เจ้าจะบ้ากันไปใหญ่แล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะใช้หน้าตาของข้าหากินเช่นนี้”
มู่เฉียนซีกล่าวติดตลก “ฮิ ๆ เจ้ามั่นใจในรูปร่างหน้าตาเจ้ามาตลอดมิใช่รึ ? ข้าก็คิดว่าต่อไปเจ้าจะใช้หน้าตาเพื่อหากิน จึงใช้โอกาสนี้ช่วยเจ้าก่อนอย่างไรล่ะ”
“เจ้า!”
นอกจากอาถิงที่โกรธกรุ่น ซวนหยวนหลี่เทียนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟไม่แพ้กัน ความรู้สึกราวกับตนเองโดนสวมเขาก็มิปาน
“เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นเมื่อไหร่กัน ? ก่อนยกเลิกงานแต่งหรือหลังยกเลิกงานแต่ง” ซวนหยวนหลี่เทียนกล่าวอย่างกราดเกรี้ยว
มู่เฉียนซีโบกมือ ท่าทีนางมีเพียงความเฉยเมย “นั่นไม่ใช่เรื่องของหลี่อ๋อง …รองอาจารย์ใหญ่เรียกข้าไม่ใช่รึ ? เช่นนั้นรีบไปกันเถอะ” กล่าวจบนางก็เดินออกไปโดยไม่สนใจซวนหยวนหลี่เทียนแม้แต่น้อย
เมื่อมาถึงจุดพักม้าของสำนักศึกษาแคว้นชิง มู่เฉียนซีไม่คิ
