ฉากของเทือกเขาเหิงเทียน เขานึกว่ามันเป็นเพียงความฝัน ไม่คิดว่าจะได้พบเห็นมันอีก
มู่เฉียนซียิ้มเยาะ กล่าวว่า “ที่แท้เจ้าเป็นบุตรชายคนเล็กแห่งจวนกั๋วกงนี่เอง ข้าเป็นเถ้าแก่ใหญ่ของหอหมอปีศาจ บอกจุดประสงค์ของเจ้ามาเถอะ”
“ช่วงนี้ท่านปู่ป่วยหนัก แม้จะใช้บัวจันทราสามชีวิต อาการก็ยังไม่ดีขึ้น ข้าอยากจะขอเชิญนักปรุงยาขั้นสูงผู้นั้นไปรักษาอาการป่วยให้ท่านปู่ของข้า”
ในตอนนี้เอง เสียงพูดอย่างไม่แยแสลอยมา “ข้าไม่ไปรักษานอกสถานที่” เมื่อเผชิญกับคนด้านนอก เขากล่าวออกมาอย่างไม่สนใจใยดี ราวกับเทวดาผู้ไม่ละโมบในสิ่งใด แม้แต่กล่าวอย่างไว้หน้าก็ไม่เลย
ไป๋มู่เฟิงตะลึงงัน กล่าวตะกุกตะกักไป “ขะ… เขา… เขาเป็นนักปรุงยาระดับสูง แต่เขากลับยังอายุน้อยอยู่เลย เป็นไปได้อย่างไร ?”
มู่เฉียนซีโบกมือ กล่าวว่า “นักปรุงยาของข้านั้นเป็นคนที่อารมณ์ไม่ค่อยดีนัก หากเขาไม่ยอมออกไปรักษา ข้าก็ไม่บังคับเขา”
“เช่นนั้นท่านปู่…” ดวงตาของไป๋มู่เฟิงฉายแววเศร้าหมอง
มู่เฉียนซีลุกขึ้น นางเดินไปหาเขาและยิ้มให้ “เจ้าไปรอข้างล่างก่อนเถอะ แม้ว่านักปรุงยาระดับสูงของเราจะไม่ยอมขายของ แต่ข้าจะหาคนที่เก่งกว่าเจ้าหมอนั่นไปรักษาปู่ของเจ้าให้”
แววตาไป๋มู่เฟิงเป็นประกาย “หรือว่าจะเป็นนักปรุงยาแซ่หลิวผู้ลึกลับคนนั้น”
“เจ้าคาดเดาถูกแล้ว เจ้าลงไปรอด้านล่างก่อน เดี๋ยวเขาก็มาแล้วล่ะ” มู่เฉียนซีกล่าวพร้อมยิ้มจาง ๆ
“ได้”
เยวี่ยเจ๋อ “จวินโม่ซีคงจะไม่ไ
