ไป
รอจนพิษสลายหายไป ผู้ที่ยังมีลมหายใจอยู่ผู้เดียวคือองค์ชายน้อยอิ๋นเจี้ยนผู้นี้เวลานี้ริมฝีปากของอิ๋นเจี้ยนเริ่มดํา แม้เขาจะกินยาแก้พิษชั้นดี ก็ยังไม่สามารถยับยั้งพิษของมู่เฉียนซีได้ เขาจ้องมองมู่เฉียนซี แววตาเผยความประหลาดใจ กล่าวว่า “เจ้า… เจ้าเป็นใครกันแน่ ?”ทุกครั้งที่เขาพาผู้ติดตามเหล่านี้มาด้วย ได้ท่องยุทธภพด้วยความองอาจ ไม่มีผู้ใดในแค้วนชิงที่สามารถรับมือกับพวกเขาได้ นับประสาอะไรกับพื้นที่เล็ก ๆ ที่ไว้เล่นสนุกแห่งนี้ แต่นางผู้นี้… กลับใช้เพียงแค่พลังของตนเอง ก็สามารถจัดการกับคนพวกนั้นได้เรียบมู่เฉียนจ้องอิ๋นเจี้ยนเขม็ง กล่าวถาม “บอกมา ใครเป็นคนใช้ให้เจ้ามาทำร้ายข้า ?”อิ๋นเจี้ยนกล่าวตอบ “ไม่มีใครใช้ ข้าบังเอิญมาเจอเจ้าเข้าก็เท่านั้น การฝึกวิชาของข้าเข้าสู่ช่วงคอขวดพอดี เช่นนั้นแล้วจึงจำต้องหาผู้บำเพ็ญภูตวิญญาณสักคนหนึ่ง”แสงเย็นยะเยือกวาบผ่านมา เข็มยาขนาดมหึมาปักเข้าไปกดจุดที่มุมปากของเขา“อ๊า!” อิ๋นเจี้ยนร้องโหยหวน ใบหน้าทั้งใบหน้าของเขาเอียงไปมา ล้มลงไปชักดิ้นชักงออยู่บนพื้น“ไม่มีใครใช้รึ ? มาถึงตอนนี้แล้ว เจ้ายังกล้าพูดโกหกต่อหน้าข้าอีกรึ ?!”“โอ๊ย! รีบเอามันออกไป รีบเอาออกไป!” เขารีบร้องขอขึ้นมา “ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร มีคนมาส่งข่าวว่าที่ถนนเส้นนี้จะมีขบวนผ่านมา ในขบวนนั้นจะมีหญิงสาวสวยงามอยู่สามคน หนึ่งในนั้นเป็นผู้มีพลังภูตธาตุวารี ข้าอยากจะเจอผู้พำเพ็ญภูตธาตุวารีท
