ญาณสักคนหนึ่ง”แสงเย็นยะเยือกวาบผ่านมา เข็มยาขนาดมหึมาปักเข้าไปกดจุดที่มุมปากของเขา“อ๊า!” อิ๋นเจี้ยนร้องโหยหวน ใบหน้าทั้งใบหน้าของเขาเอียงไปมา ล้มลงไปชักดิ้นชักงออยู่บนพื้น“ไม่มีใครใช้รึ ? มาถึงตอนนี้แล้ว เจ้ายังกล้าพูดโกหกต่อหน้าข้าอีกรึ ?!”“โอ๊ย! รีบเอามันออกไป รีบเอาออกไป!” เขารีบร้องขอขึ้นมา “ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร มีคนมาส่งข่าวว่าที่ถนนเส้นนี้จะมีขบวนผ่านมา ในขบวนนั้นจะมีหญิงสาวสวยงามอยู่สามคน หนึ่งในนั้นเป็นผู้มีพลังภูตธาตุวารี ข้าอยากจะเจอผู้พำเพ็ญภูตธาตุวารีที่เป็นผู้หญิงมากจริง ๆ ถึงจะไม่เชื่อข่าวอยู่บ้าง แต่ก็อยากมาดูให้เห็นแก่ตาตนเอง จึงได้พาคนมาที่นี่ ได้เจอเข้ากับพวกเจ้า…ฮือ ๆ ๆ ข้าถูกคนพวกนั้นหลอกเสียแล้ว ข้าไม่กล้าทำอีกแล้ว อย่าฆ่าข้า อย่าฆ่าข้าเลย…”มู่เฉียนซีก้มหน้าลง ดึงเข็มบนใบหน้าของเขาออกมา จากนั้นเอาเข็มยาเล็ก ๆ ใส่ไปที่ใบหน้าเขา นางกล่าวเสียงเย็นชา “เจ้าไปพบพญายมดี ๆ แล้วกัน ในเมื่อเจ้าไม่รู้อะไรเลย ข้าก็ไม่เสียเวลาเล่นกับเจ้าแล้ว”ในตอนนี้เอง เสียงเกรี้ยวกราดเสียงหนึ่งระเบิดขึ้นมา“นางหนู เจ้าช่างกล้าดีนัก!”.
เวลานี้ริมฝีปากของอิ๋นเจี้ยนเริ่มดํา แม้เขาจะกินยาแก้พิษชั้นดี ก็ยังไม่สามารถยับยั้งพิษของมู่เฉียนซีได้ เขาจ้องมองมู่เฉียนซี แววตาเผยความประหลาดใจ กล่าวว่า “เจ้า… เจ้าเป็นใครกันแน่ ?”
ทุกครั้งที่เขาพาผู้ติดตามเหล่านี้มาด้วย ได้ท่องยุทธภพด้วยความองอ
