มู่เฉียนซี “เจ้าจะเป็นคนของใครนั้นข้าไม่สน ข้าแค่อยากจะถามเจ้า มันเกิดอะไรขึ้นกับจิ่วเยี่ยกันแน่ ?”
“มันเป็นคำสาปที่ทรงพลังมาก ไอ้พวกคนไร้ยางอายกลุ่มนั้นมิอาจเอาชนะจิ่วเยี่ยได้ จึงต้องใช้วิธีอันลึกลับเช่นนี้ คำสาปนี้ถูกสาปเอาไว้เมื่อสิบสามปีก่อน แม้เยี่ยจะสามารถบังคับคำสาปนั้นเอาไว้ได้บ้าง แต่ทุก ๆ ปี คำสาปนั้นก็จะระเบิดออกมาปีละครั้ง ทุกครั้งที่มันระเบิด เยี่ยจะเริ่มสังหารผู้คนครั้งใหญ่”
“แต่ที่ผ่านมา เขาไม่เคยแตะต้องสตรีเลย เพราะฉะนั้นตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมาเยี่ยต้องพยายามอย่างหนักเพื่อควบคุมมันเอาไว้”
ใบหน้างดงามมีเสน่ห์ขยับมาประชิดใกล้มู่เฉียนซี “ดังนั้นสาวน้อย… เจ้าอันตรายยิ่งนัก! แต่ไหนแต่ไรมาเยี่ยไม่เคยให้ใครใกล้ชิดและไม่เคยแตะต้องสตรีผู้ใดมาก่อน เขาเป็นบุรุษผู้รังเกียจสตรีอย่างยิ่งยวด เวลาที่คำสาประเบิด เขาก็จะไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว…”
“หากภายภาคหน้าคำสาประเบิดขึ้นอีกครา และหากเยี่ยมิอาจควบคุมเอาไว้ได้ มิวายจะต้องกลืนเจ้าลงท้องเป็นแน่” จื่อโยวยิ้มเย้ยหยัน
มู่เฉียนซีเห็นรอยยิ้มอันชั่วร้ายนั่น ความรู้สึกไม่ดีผุดขึ้นในใจนาง สิ่งที่บุรุษผู้นี้กล่าวใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา นางรับรู้ได้ว่าจิ่วเยี่ยแปลกไปมาก
ใบหน้าของจื่อโยวเผยรอยยิ้มร้าย “สาวน้อย ให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนเจ้าดีหรือไม่ ? เผื่อวันนึงเจ้ามิอาจทนเยี่ยได้ แม้ว่าเ
