เจ้าหมูน้อยตัวนี้มีใบหูใหญ่ดั่งพัด มันจ้องมองมู่เฉียนซีด้วยใบหน้ายับยู่ยี่ “ให้ข้าไปเป็นสัตว์พันธสัญญากับนางจอมภูตระดับหนึ่งผู้นี้น่ะรึ ? จะเป็นไปได้อย่างไร ? ดูถูกกันเกินไปแล้ว!”
จิ่วเยี่ยเดินไปตรงหน้ามู่เฉียนซี กล่าวถามนาง “เจ้าชอบกินหมูย่างหรือไม่ ?”
มู่เฉียนซีเหมือนจะรู้ใจจิ่วเยี่ย นางจ้องมองเจ้าหมูน้อยตัวนี้ด้วยสีหน้าที่จะยิ้มก็ไม่ยิ้ม เจ้าหมูน้อยเกือบจะแผดเผานางทั้งเป็นเมื่อครู่ นางจะปล่อยไปได้อย่างไรกันเล่า
“หมูหันเป็นอาหารจานโปรดของข้าเลยล่ะ”
ดวงตาไร้ซึ่งเจตนาดีของนาง ทำเอาเจ้าหมูน้อยตกใจกลัวตัวสั่นเทา มันตะโกนขึ้นเสียงดัง “ไม่! อย่ากินข้านะอย่ากินข้า! ข้ายอมทำพันธสัญญากับเจ้าก็ได้ พอใจหรือไม่ล่ะ ?”
เจ้าหมูน้อยกล่าวอย่างฝืนใจ ทว่ากลับทำให้นางไม่พอใจยิ่งขึ้น “เจ้าจะทำพันธสัญญากับข้า ข้าตอบตกลงเจ้าแล้วงั้นรึ ? ข้ามีอู๋ตี้ที่ทั้งน่ารักน่าเอ็นดูอยู่แล้ว เจ้าล่ะมีดีอะไร ?”
“เมี้ยว!”
อู๋ตี้ได้ที รีบขานรับคำชมจากนายท่าน มันรู้สึกชอบอกชอบใจยิ่งนัก สะบัดหางขนปุยขึ้นอย่างลำพองใจ
“ข้าเก่ง ข้าแข็งแกร่ง ที่สำคัญรูปกายดูดีน่ามองกว่าเจ้าแมวขนขาวตัวนี้อย่างมิอาจเทียบได้” เจ้าหมูน้อยกล่าวอย่างมั่นใจในตัวมันเอง ทว่าชั่วครู่เดียวกล่าวขึ้นมาอีกอย่างร้อนใจ “ไม่ได้สิ ไม่ได้เป็นอันขาด! หากเจ้าไม่ทำพันธสัญญากับข้ามีหวังปีศาจชุดดำผู้นี้ต้องฆ่าข้าแน่”
เจ้าหมูน้อยกระดิกหางม้วน ๆ เล็ก ๆ เอาจมูกไปถูกก
