โอวหยางจูมองดูมู่เฉียนซีด้วยสายตายั่วยุ เขาไม่มีทางเชื่อว่าสตรีอย่างมู่เฉียนซีจะมอบของบรรณาการที่ล้ำค่าไปกว่ายาระดับสามของตนได้ แม้ตระกูลมู่จะเป็นตระกูลร่ำรวยเงินทอง ทว่ายาอายุวัฒนะระดับสามนี้ ใช่ว่ามีเงินทองมากมายแล้วจะซื้อหากันได้ง่าย ๆ
โอวหยางจูยกยิ้มมุมปาก กล่าวขึ้น “ท่านผู้นำตระกูลมู่ ตระกูลมู่เป็นตระกูลร่ำรวยมั่งคั่ง มีสมบัติไปทั่วทุกแห่งหน ของบรรณาการที่นำมามอบให้กับองค์ไทเฮาคงมิน้อยหน้าไปกว่ายาระดับสามของตระกูลโอวหยางใช่หรือไม่ ?”
มู่เฉียนซีแสยะยิ้ม กล่าวอย่างผู้เหนือกว่า “แน่นอนอยู่แล้ว ตระกูลมู่จะมอบของขวัญหรือของบรรณาการให้ก็ต้องมิใช่สิ่งของธรรมดา” ขณะที่นางกล่าว มู่เฉียนซีหยิบขวดแก้วใสออกมา กล่าวกับองค์ไทเฮา “นี่เป็นของบรรณาการที่ข้านำมามอบให้กับองค์ไทเฮาเจ้าค่ะ”
ขวดแก้วใสขวดนี้ ไม่ได้ห่อหรือบรรจุกล่องสวยหรูอย่างของตระกูลโอวหยาง เป็นเพียงขวดแก้วใส ๆ ดูธรรมดาสามัญ นางยื่นขวดแก้วนี้ให้กับองค์ไทเฮา
ทุกคนนิ่งอึ้ง ขมวดคิ้วมองขวดแก้วใส ๆ เรียบง่ายขวดนี้ แม้แต่ฮ่องเต้อย่างซวนหยวนจือก็อึ้งไม่เว้น
“ซีเอ๋อร์… นี่เป็นงานเลี้ยงเนื่องในวันคล้ายวันพระราชสมภพขององค์ไทเฮา เจ้าจะก่อเรื่องไม่ได้” ซวนหยวนจือกล่าว เขาพยายามระงับอารมณ์กรุ่นโกรธ หากมอบเป็นเงินทองไม่กี่ล้านเหรียญทองคำเขายังรู้สึกดีกว่านี้ ไม่คิดว่านางจะกล้ามอบของบรรณาการเป็นขวดแก้วให้กับองค์ไทเฮา
เมื่อเห็นฮ่องเต้เกิดโทสะ มู่
